[HB] กลับบ้าน

posted on 07 Oct 2014 10:54 by adeya in Hummingbird
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมมินิคอมมู Hummingbird Coffee Shop
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Timeline: งานเลี้ยงวันเกิดจีน (ประมาณ 22 มิ.ย. 57)
 
Mentioned: ไอยวริญท์(อัยย์), อัศวิน(วิน)
 
Related Entry: เหตุการณ์เกิดภายหลังเอนทรีนี้ค่ะ >>> [HB] ของที่เธอให้ by ผปค.จีน 
 
 
 
 
 
- 1 -
 
 
 


แสงไฟสีนวลฉาบฉายโลมไล้ไปบนเรือนร่างบอบบาง เรียวขาคู่เล็กยกไขว้ขัดกันบิดชายชุดกระโปรงยาวที่ผ่าออกเป็นริ้วยาวขึ้นมาจนเกือบถึงโคนขาอ่อน วงแขนเล็กคลายออกจากกันเผยให้เห็นเนินอกสวยรับกับรูปร่างสมส่วน ผิวพรรณขาวละเอียดขัดกับสีชุดสีส้ม แลดูผุดผ่องยิ่งขึ้น เรือนผมยาวดัดเป็นลอนหลวมๆ ปล่อยสยายคลอเคลียใบหน้ารูปไข่ แพขนตายาวงอนปิดสนิท ริมฝีปากสีกุหลาบ และกลิ่นน้ำหอมจางๆ เย้ายวนชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ให้หันมามองเป็นระยะๆ
 
 
 
 
 
...หากไม่ใช่ว่าเป็นเขาที่อยู่ตรงนี้ จะมีใครอื่นชายอื่นได้เคยลิ้มรสบุปผานี้หรือไม่?
 
 
 
 
 
ระหว่างที่รอสัญญาณไฟจราจร อริญชย์นั่งหน้านิ่ง พลางหันไปเหลือบมองไอยวริญท์ที่นอนหลับตาพริ้มไม่รู้เรื่องอยู่บนที่นั่งข้างๆ ด้วยความรู้สึกหลากหลายผสมปนเปจนไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่ จะว่าสับสนก็ไม่ใช่เสียทีเดียว
 
 
 
 
แหงล่ะ... เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้เขายังเห็นแม่สาวคนนี้เดินเฉิดฉายเข้ามาร่วมงานปาร์ตี้วันเกิดของจิรันดา ผู้ช่วยเชฟสาวรุ่นน้องเขาในคืนนี้ เธอทำให้เขาตื่นเต้นใจเต้นโครมครามอีกครั้ง เหมือนตอนที่บังเอิญไปเห็นเธอแปลงโฉมครั้งแรกเมื่อตอนที่เขาเพิ่งเข้ามาทำงานที่ร้านได้ไม่นานนัก
 
 
 
 
แต่พอปาร์ตี้จบแม่คุณก็กลายมาอยู่ในสภาพแบบนี้เสียแล้ว ปากก็ว่าตัวเองไม่เมา แต่พอเหล้าเข้าปากก็สนุกจนลืมลิมิตตัวเอง คุยจ้อไม่หยุด แถมยังชวนน้องๆเล่นเกมท้าดวลชนแก้ว จนเขาแอบตกใจว่าแม่ลำยองคนนี้ใช่คนเดียวกับสาวที่เขาสนใจอยู่รึเปล่า
 
 
 
 
เมื่อคิดถึงตรงนี้ก็รู้สึกเป็นห่วงขี้นมา หากว่าเธอกินเหล้ามากไปมันจะไม่ดีต่อสุขภาพ และเมาเละเทะไม่ได้สติแบบนี้มันจะไม่ปลอดภัยกับตัวเองด้วย...
 
 
 
 
หรืออาจเป็นไปได้ว่าเพราะมี ณชนก เจ้าของร้านคอยสอดส่องดูแลอยู่ อริญชย์เพิ่งรู้ในคืนนี้เองว่าเจ้าของร้านเป็นคนสนิทกับครอบครัวของไอยวริญท์แบบรู้จักกันมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย เขาเลยสรุปเอาเองว่าไอยวริญท์คงคาดหวังให้ณชนกหอบเธอไปส่งที่บ้าน แต่อย่างณชนกเขาว่าอาจจะไม่ไหวก็ได้ล่ะมั้ง ขนาดไซส์เล็กที่สุดในร้านแค่ดูแลพาบรรดาลูกน้องทั้งหลายขึ้นไปนอนชั้นบนให้เรียบร้อย และเก็บกวาดทำความสะอาดก่อนปิดร้านก็เหนื่อยแย่แล้ว ตอนที่เธอพยายามช่วยประคองไอยวริญท์มาที่รถเขายังเดินเซไปเซมา (ส่วนต่างของความสูงเยอะไปน้ำหนักเลยไปลงที่อีกฝ่ายมากกว่าล่ะมัง) เขาเลยต้องเปลี่ยนเป็นอุ้มแทนจะได้เร็วขึ้น กระนั้นเธอก็ยังกำชับเขาอยู่หลายรอบว่าถ้าส่งไอยวริญท์ถึงบ้านแล้วให้โทรศัพท์บอกเธอด้วย
 
 
 
 
ก็แหละรู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่สำหรับเขาตอนนี้น่ะนะ...ต่อให้แม่สาวคนนี้ลุกขึ้นมาถอดเสื้อเต้นระบำตรงหน้า เขาก็ไม่มีอารมณ์ทำอะไรหรอก!!!
 
 
 
 
เฮ้ออออ... ไว้จะหาโอกาสเตือนก็แล้วกัน ตอนนี้เขาควรคิด "เรื่องอื่น" มากกว่า
 
 
 
 
ทันใดนั้นเสียงริงโทนกรุ้งกริ๊งก็ดังมาจากโทรศัพท์มือถือของไอยวริญท์ พออริญชย์เหลือบไปมองก็เห็นภาพหนุ่มแว่นหน้าตี๋พร้อมกับชื่อที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ
 
 
 
 
 
"พี่วิน"
 
 
 
 
...นี่ไงล่ะ เรื่องนี่น่าจะคิด...เขาลังเลเล็กน้อยก่อนจะวิสาสะรับสายแทน
 
 
 
 
 
"นี่เรากะจะกลับบ้านกี่โมงเนี่ย ยัยตัวแสบ?"
 
 
 
 
เสียงรื่นหูที่เอ่ยทักทำชายหนุ่มชะงักไปพัก อริญชย์พยายามประมวลสมองหาคำออกตัวกับ "คุณพี่ชาย" ของอีกฝ่ายไว้คร่าวๆ แล้วค่อยทอดเสียงตอบอย่างกังวลใจ
 
 
 
 
 
"....สวัสดีครับ"
 
 
 
 
ปลายสายนิ่งไปนานพอดูกว่าคนพูดจะตอบกลับมาอีกครั้งด้วยเสียงที่งวดขึ้น
 
 
 
 
".....นั่นใครพูดครับ?"
 
 
 
 
"ผมโอห์มครับ...เป็นเพื่อนคุณอัยย์" เขาแนะนำตัว น้ำเสียงนอบน้อม "คือคุณอัยย์เมามาก ตอนนี้หลับไปแล้วล่ะครับ"
 
 
 
 
เขาได้ยินเสียงอีกฝ่ายถอนใจตามมา
 
 
 
 
"โอเค แล้วตอนนี้ยังอยู่ที่ร้านกันรึเปล่า? เดี๋ยวผมจะออกไปรับเดี๋ยวนี้แหละ"
 
"ไม่เป็นไรครับ ตอนนี้ผมกำลังขับรถมาส่ง อีกสักพักน่าจะถึงครับ"
 
 
 
อัศวินเงียบไปพักหนึ่ง
 
 
 
 
"...งั้นก็รบกวนหน่อยนะ ตอนนี้ถึงไหนแล้วล่ะ?"
 
"เอ่อ...ซอย 5 ครับ" อริญชย์ชะเง้อมองป้ายข้างทาง"
 
งั้นขับตรงมาเรื่อยๆ จนถึงซอย 12 แล้วปากทางจะเห็นร้านเซเว่นเลี้ยวเข้ามา แล้วมาที่บ้านเลขที่ 56 นะครับ ประตูรั้วสีน้ำตาล..."
 
"ครับ พี่นกบอกทางผมแล้วครับ"
 
"...นก? ณชนกน่ะเหรอ?" ปลายสายถามด้วยน้ำเสียงประหลาดใจนิดหน่อย อริญชย์เลยคิดไปว่าชื่อเล่นจริงๆ ของณชนกดูจะไม่ใช่ชื่อที่เธอใช้ที่ร้าน ท่าทางสองบ้านนี้คงจะสนิทกันจริงๆ ตามที่ณชนกเล่า
 
"ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวผมจะเปิดประตูหน้าบ้านรอไว้แล้วกัน อีกสิบนาทีผมจะโทรไปใหม่ เผื่อจะหลง"
 
"ครับ ขอบคุณมากครับ"
 
 
 
 
หลงทางคงจะไม่หลงหรอก แต่ตาขวาขยิบถี่ยิบนี่สิ สังหรณ์ใจไม่ดีเลยแฮะ
 
....เอ๊ะ โบราณเขาว่า ขวาร้าย ซ้ายดีรึเปล่านะ?
 
 




- 2 -
 
 
 
 
 
 
 
"อือ.... อื้อ...." เสียงครางเบาๆ ดังขึ้นในรถยนต์ที่วิ่งไปอย่างเงียบเชียบ หญิงสาวเจ้าของเสียงพลิกตัวไปมา พลางป่ายปัดมือไปตามสายรัดเข็มขัดด้วยสีหน้าอึดอัดเสียจนคนขับต้องหันมามอง
 
"คุณอัยย์ครับ เป็นอะไรรึเปล่า?" อริญชย์ยื่นมือไปเขย่าตัวคนนั่งข้างๆ แต่ไม่มีเสียงตอบรับ นอกจากการนิ่วหน้าคิ้วขมวด เขาจึงเปิดสัญญาณไฟกระพริบแล้วเลี้ยวรถจอดเข้าข้างทาง
 
"คุณอัยย์ครับ... คุณอัยย์" มือใหญ่แตะใบหน้าหญิงสาวเบาๆ เกลี่ยปอยผมที่ตกลงมาระแก้มสีชมพูอมส้มได้ไม่นาน ก็ถูกเจ้าหล่อนปัดทิ้งอย่างเอาแต่ใจ
 
"อึดอัด…ร้อน… ไม่ชอบ" คนตัวเล็กบ่นพึมพำขณะดิ้นไปดิ้นมา มือสองข้างพยายามดึงสายนิรภัยออกจากตัว เสียแต่พอควานเจอปุ่มปลดล็อค มือใหญ่ของคนข้างๆ ก็ดันมารวบขวางไว้
 
"ถอดเซฟตี้เบลท์ตอนนี้ไม่ได้ครับ!" อริญชย์หันมาปรามเสียงดุ "ผมยังขับรถอยู่ มันอันตราย"
 
 
 
 
คนเพิ่งตื่นเมื่อถูกขัดใจก็เริ่มงอแง หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น พองแก้ม ก่อนสะบัดหน้ามามองคนห้ามทัพด้วยแววตาติดจะกรุ่นๆ 
 
…..แล้วก็นิ่งค้างอยู่กลางอากาศ
 
 
 
"….ใครอะ?"
 
 
 
ชั่ววินาทีนั้นอริญชย์รู้สึกว่าถอนหายใจเท่าไหร่ก็ไม่พอ
 
 
 
"…ผมโอห์มไงครับ" 
 
 
คนฟังยังขมวดคิ้วยุ่ง หรี่ตาจ้องมาที่เขาเขม็ง
 
 
"หืออ? โฟม…โฟม’ไร??"
 
"โอห์มครับ ไม่ใช่โฟม..." ชายหนุ่มตอบ เสียงเหนื่อยหน่ายกว่าเดิม รู้ดีว่าอีกฝ่ายเมาไม่รู้เรื่องแต่ก็ยังพยายามจะคุย "เอาเป็นว่าคุณอย่าเพิ่งปลดเข็มขัดออกก็แล้--"
 
"อะไรอะ  มืด  มองไม่เห็น" คำพูดที่ตั้งใจไว้เป็นอันหยุดค้างเมื่ออยู่ดีๆ ผู้หญิงตรงหน้าก็ยกฝ่ามือสองข้างขึ้นมาประกบใบหน้าเขา ก่อนจะวิสาสะดึงตัวเขาเข้ามาใกล้จนจมูกแทบชนกัน
 
 
 
 
สัมผัสแนบชิดทำอริญชย์ถึงกับอึ้ง ชายหนุ่มกลั้นหายใจสบดวงตาสีน้ำตาลที่หรี่มองใบหน้าเขาขึ้นๆ ลงๆ อย่างคนพยายามใช้ความคิดสักพัก ก่อนที่เจ้าหล่อนจะค่อยๆ ผละตัวออกพร้อมรอยยิ้มพรายบนมุมปาก
 
 
 
 
"อ๋อออออ นึกออกแล้วว โอมมมมนี่เอง" ไอยวริญท์ว่าเสียงยานคาง ดวงตาหวานเยิ้มจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ ระหว่างโบกนิ้วชี้ไปมาพักหนึ่ง ก่อนเธอจะไล้ปลายนิ้วไปตามโครงหน้าคมเข้มของบุรุษตรงข้ามตั้งแต่เปลือกตา คิ้ว จมูก จนกระทั่งมาหยุดอยู่ที่ข้างแก้ม

"ดูใกล้ๆ แล้วหล่อดีเหมือนกันเนอะ"

"....คุณอัยย์ครับ" ชายหนุ่มกระแอม รีบดึงมือของไอยวริญท์ออกก่อนที่เธอจ