[HB] ค่าชดใช้

posted on 10 Aug 2014 20:19 by adeya in Hummingbird
 
 
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมมินิคอมมู Hummingbird Coffee Shop
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Timeline: ไว้มาใส่ทีหลัง
 
Mentioned: ไอยวริญท์(อัยย์) มานิตา(ตา) กล้ารบ(กล้า)
 
 
 
 
"ผู้หญิง" เป็นสิ่งมีชีวิตที่เข้าใจยาก...
 
เดี๋ยวก็หัวเราะ เดี๋ยวก็ร้องไห้ บางทีก็เอาแต่ใจ บางทีก็แสนดีจนปรับอารมณ์ตามไม่ทัน
 
บรรดาเพื่อนผมส่วนใหญ่มักเลือกผู้หญิงที่รูปร่างหน้าตามาเป็นอันดับแรก แล้วค่อยดูนิสัยใจคอว่าเข้ากันได้ โดยมากผู้หญิงที่ถูกเลือกก็จะเป็นสาวที่สาวยเซ็กซี่ ไม่ก็สาวหน้าตา น่ารัก อ่อนหวาน เรียบร้อย กันทั้งนั้น
 
 
 
 
...แต่ผู้หญิงที่ผมสนใจแตกต่างไปจากนั้น
 
 
 
 
ไม่กี่เดือนที่ผ่านมาผมได้เริ่มต้นทำงานที่ร้านกาแฟเปิดใหม่ ชื่อร้าน"ฮัมมิงเบิร์ด" ตามคำแนะนำของเพื่อนสนิท ทุกอย่างเป็นไปด้วยดี เพื่อนร่วมงานดีช่วยเหลือดูแลกันเหมือนพี่น้อง เจ้าของร้านแม้จะดูผิดไปจากที่เจอกันครั้งแรกสักหน่อย แต่ก็นับถือแบบเจ้านายและพี่สาวปนๆกัน ถ้าเธอไม่เขี้ยวกับพวกเรามากนักคงเป็นเจ้านายที่น่ารักมากทีเดียว ด้วยโครงสร้างแบบผู้หญิงตัวเล็ก แถมเป็นสาวแว่นอีกต่างหาก (เอ...ผมอาจจะสูงไปเองละมั้ง) และก็ได้รู้จักคนมากมายจากหลายอาชีพ ที่แวะเวียนเข้ามาในร้าน
 
 
 
ถึงตอนแรกจะบอกว่าเปลี่ยนงานเพื่อเรียนรู้การทำธุรกิจร้านกาแฟ แต่เพื่อนผมกลับคาดหวังให้ผมมีโอกาสเจอผู้หญิงที่ชอบบ้างจะได้มีแฟนมาอวดเพื่อนฝูงกันบ้าง ส่วนตัวผมไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเท่าไหร่นัก ปล่อยให้เป็นเรื่องของโชคชะตาดีกว่า ไม่น่าเชื่อว่าวันหนึ่งผมก็ได้ประทับใจกับผู้หญิงคนหนึ่งจนได้ และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนลูกค้าสาวขาประจำเพียงหนึ่งเดียวของร้านเรานี่เอง...
 
 
 
 
 
"โอห์ม ช่วยเอาเค้กไปเสิร์ฟให้คุณอัยย์หน่อยสิ อยู่ในตู้เย็นแน่ะ" พี่ตา เซฟประจำร้านตะโกนบอก ขณะที่ผมเก็บถ้วยชามที่ลูกค้ากินเสร็จแล้วกลับเข้ามาในครัว 
 
"ครับผม"
 
 
 
 
ผมเปิดประตูตู้เย็นออกเห็นขนมเค้กหน้าตาเหมือนกันอยู่สองจาน พอจะหันไปถามพี่ตาว่าจานไหน เธอก็ง่วนอยู่กับการตกแต่งหน้าเค้กที่ลูกค้าสั่งไว้อย่างใช้สมาธิ โดยมีจีน ซูเชฟสาวรุ่นน้องเป็นลูกมือทำของตกแต่งอยู่ใกล้ๆ ผมเลยไม่อยากรบกวนเธอ ว่าแล้วก็หยิบเค้กใส่ถาดออกไปเสิร์ฟ
 
 
 
 
 
...ไม่เป็นไรหรอก คงเหมือนกันล่ะมั้ง
 
 
 
 
 
ร้านเรามีมุมที่ลูกค้าขาประจำมักจับจองกันเป็นที่ส่วนตัวอยู่หลายจุด เจ้าของเค้กในมือผมก็เหมือนกันครับ ที่โต๊ะมุมในสุดของร้าน หญิงสาวผมทรงซาลาเปานั่งก้มหน้าก้มตาจดจ่อกับการจิ้มเกมแอคชั่นบนหน้าจอไอโฟน จนแว่นตากรอบหนาแทบจะแนบติดลงไปด้วยแล้ว เมื่อขนมเค้กที่สั่งไว้ถูกนำมาวางบนโต๊ะดวงหน้าเรียวรูปไข่ก็เงยหน้าขึ้นมอง 
 
"สตอเบอร์รี่ช็อตเค้กได้แล้วครับคุณอัยย์" 
 
"ว้าว... หน้าตาดูดีสมแล้วที่พี่ตาเป็นคนทำ" เจ้าตัวอุทานพร้อมกับหยิบส้อมขึ้นมาตั้งท่า "หม่ำล่ะน้า~"
 
 
 
 
เพียงคำแรกที่งับขนมเข้าปากเธอก็ฉีกยิ้มแก้มปริค้างอยู่นาน เหมือนกำลังดื่มด่ำกับรสชาติที่โหยหามานาน เห็นแล้วอดยิ้มตามไม่ได้ ท่าทางจะมีความสุขจริงๆ...
 
 
 
 
 
ผู้หญิงคนนี้แหละครับที่ผมแอบมองมาได้สักระยะหนึ่งแล้ว เป็นสาวรูปร่างสมส่วน ผมยาวหยักศก ตาโต สวยแบบที่ใครเดินผ่านต้องเหลียวหลังมามอง ราวกับนางแบบนิตยสารก็ไม่ปาน แต่ว่านั่นคือภาพที่ผม "บังเอิญ" ได้เห็นเพียงแค่ครั้งเดียวนะครับ ถ้าใครมาพบเธอที่ร้านช่วงวันปรกติที่ผมเห็นทุกวันนี้ล่ะก็ไม่มีใครได้เจอนางฟ้าที่ผมเอ่ยถึงหรอก จะมีก็แต่สาวผมทรงซาลาเปาหน้าตาธรรมดาๆคนนึง ผมยอมรับว่าปิ้งเธอในโมเม้นต์นั้น แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะชอบแค่เพียงเพราะเธอสวยเพียงชั่วครั้งคราวนะครับ หลังจากที่ได้คุยกันก็รู้สึกว่าเธอดูเป็นคนเปิดเผย อัธยาศัยดี ขี้เล่น มีออร่าสดใสอยู่ตลอดวัน ซึ่งนั่นก็ใกล้เคียงกับสเป็กผมมากทีเดียว มาถึงตอนนี้ผมก็ไม่รู้สึกเคอะเขินเวลาคุยกับเธอแล้ว ผมเลยตัดสินใจว่าจะลองหาทางเข้าไปจีบเธอสักครั้ง  
 
 
 
 
 
แต่จนแล้วจนรอดผมก็ยังไม่สบโอกาสเข้าไปหาเธอสักที...
 
 
 
 
 
เมื่อกินขนมหมดจานแล้วแม่สาวคนนั้นก็เดินกระดี๊กระด๊าถือจานขนมเข้ามาในห้องครัว ...สงสัยจะมาขอเพิ่มอีกชิ้น จะว่าไปก็ยังมีอีกชิ้นนี่นะ พี่ตาช่างรู้ใจลูกค้าจริงๆแฮะ
 
 
ทว่ามันกลับไม่ใช่แบบที่ผมคิดนี่สิ....
 
 
 
 
 
"พี่ตาคะ เค้กอร่อยมากเลยค่ะ รสชาตินุ่มละมุนลิ้นเหมือนสูตรปรกติเปี๊ยบเลยค่ะ" ดวงหน้าเล็กกระพริบตาถี่ๆพร้อมกับประสานมือไว้ที่หน้าอก ถูไถใบหน้าไปบนแขนเสื้อของเซฟสาว "พรุ่งนี้ขอแบบนี้อีกได้มั้ยคะ น้าๆๆๆ~"
 
"อะไรกันจ๊ะไหนบอกว่าไดเอ็ทไงล่ะ จะกินอะไรกันบ่อยๆฮึ" มานิตาหันมายิ้มให้ แต่พอเห็นจานเปล่าที่อีกฝ่ายนำมาคืนก็ตกใจถึงกับหน้าถอดสี "โอห์ม... เอาเค้กจานนั้นไปเสิร์ฟให้อัยย์เหรอ?!!!"
 
"ครับ" ไหงทำหน้าตกใจขนาดนั้นล่ะ "ทำไมเหรอครับ?"
 
"โอ้ย ตายล่ะ" เชฟยกมือเกาหัว "เค้กจานนั้นไม่ใช่ที่พี่จะทำให้อัยย์เค้า"
 
"อ้าว..." ร รู้สึกถึงลางซวยกำลังวิ่งมาหายังไงไม่รู้ "ผมเห็นในตู้เย็นมีเค้กสองชิ้นเหมือนๆกันก็นึกว่าเป็นอย่างเดียวกันน่ะครับ"
 
"หมายความว่าไงคะ พี่ตา เค้กที่อัยย์เพิ่งกินไปมันมีอะไรเหรอ???" คราวนี้เหยื่อที่กินเค้กไปทำหน้ากังวลหนัก
 
 
 
 
พี่ตานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนจะให้คำตอบที่เราสองคนไม่อยากได้ยิน
 
 
 
 
"คืออย่างงี้นะโอห์ม อัยย์เค้ากำลังไดเอ็ทแต่อยากกินขนมเค้ก เลยมาขอให้พี่ช่วยทำ ทีนี้พี่ก็อยากรู้ว่ารสชาติที่เค้กที่ปรับสูตรลดไขมันลดน้ำตาลมันแตกต่างจากสูตรปรกติยังไงเลยทำมาสองชิ้น เผื่อจะได้ชิมรสมาเทียบกันน่ะ"
 
"งั้นที่ผมหยิบไปก็ผิดอันสิครับ" 
 
"แปลว่าอัยย์กินเค้กสูตรปรกติเข้าไปเหรอคะ!?" เชฟพยักหน้าตอบ "กรี๊ดดดด...แล้วแบบนี้มันกี่แครอลรี่ละคะเนี่ย"
 
"ก็คงสัก 400-500 Cal ล่ะมั้ง"
 
"โอห์มรับผิดชอบฉันมาเดี๋ยวนี้เลยนะ!!!" 
 
"...ขอโทษครับคุณอัยย์" แล้วจะให้รับผิดชอบยังไงล่ะ?
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
"คุณพี่โอห์มครับ ข้างนอกลูกค้าเข้าร้านเยอะมาก เจ้นกให้มาตามออกไปเสิร์ฟครับ" จู่ๆเจ้ากล้าโผล่เข้ามาขัดจังหวะพอดี "...มีอะไรกันรึเปล่าครับ หน้าเครียดกันจัง"
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
"เอาล่ะๆ แยกย้ายกันไปทำงานได้แล้ว เดี๋ยวก็โดนเฉ่งกันหมดหรอก" เชฟตบมือเรียกสติทุกคนกลับไปทำงานของตัวเอง "เรื่องนี้จะไปโทษโอห์มก็ไม่ถูกนะอัยย์ พี่ไม่ได้บอกน้องให้ชัดเจนเองว่าเค้กอันไหน ยังไงพี่ขอโทษแทนโอห์มก็แล้วกัน ไว้พี่จะทำให้ใหม่วันหลังนะ"
 
"แต่ว่าพี่ตาครับผม..."
 
"ไปทำงานของเราได้แล้ว ทั้งสองคนเลยยืนคุยกันในครัวมันเกะกะนะ"
 
 
 
 
ในเมื่อเซฟออกปากไล่แล้วเราสองคนได้แต่พยักหน้ารับคำแล้วก็แยกย้ายกันออกจากครัว แม้ว่าพี่ตาจะออกรับแทนแต่ผมก็ยังรู้สึกผิดอยู่ดี ทั้งที่เห็นอยู่แล้วว่าเค้กมีสองชิ้นกลับไม่ถามว่าเอาอันไหน ถ้าผมรู้มาก่อนว่าเธอไดเอ็ทล่ะก็นะ...
 
 
 
 
ตลอดช่วงบ่ายวันนั้นมีลูกค้าเข้าร้านตลอดจนผมไม่มีเวลามาคิดถึงเรื่องนี้อีก จนกระทั่งถึงตอนค่ำลูกค้าค่อยบางตาลง เหลือเพียงลูกค้าโต๊ะละคนสองคน ขณะที่ผมเดินไปเก็บโต๊ะหนึ่งก็ได้ยินเสียงเล็กดังแว่วลอยมา
 
 
 
 
"ชดใช้มาด้วยเลยนะ..." สาวผมซาลาเปายังคงนั่งทำหน้าบู้บี้อยู่ที่โต๊ะ
 
"..."
 
 
 
 
ยังโกรธอยู่อีกเหรอเนี่ย? ...ปล่อยไว้แบบนี้ผมเองก็ไม่สบายใจเหมือนกันแหละ ผมเลยเรียกเจ้ากล้ามาเก็บของโต๊ะนั้นแทน
 
 
 
 
"ยังโกรธอยู่อีกเหรอครับ" ถามทั้งที่รู้คำตอบอยู่แล้ว...
 
"แหงสิคะ ทำแผนลดน้ำหนักฉันพังหมดเลยนี่นา" เจ้าตัวอุ้มตุ๊กตาอัลปาก้าสีชมพูขึ้นมากอดหรี่ตามองตรงมาที่ผม รู้สึกคล้ายกับตอนนั่งง้อน้องสาวยังไงไม่รู้ "รับผิดชอบมาเลยนะ ฉันไม่ยอมจริงๆด้วย"
 
 
 
 
ก็สมควรที่จะไม่ยอมแหละ สั่งของแล้วไม่ได้กินของที่สั่งนี่นะ แม้ว่าของที่ไม่ได้สั่งจะกินแล้วมีความสุขกว่า(?)ก็เถอะ
 
 
 
 
"งั้นจะให้ผมชดใช้ยังไงล่ะครับ?" ผมนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม "พาไปเลี้ยงขนม?"
 
"ตลกละค่ะ ฉันเพิ่งบอกไปว่ากำลังลดทำหนักยังจะชวนไปกินอีก" 
 
"ถ้าไม่ก็ไปเที่ยวกันมั้ยครับ ดูหนังสักเรื่อง"
 
"ช่วงนี้ไม่มีหนังน่าดูค่ะ"
 
 
 
 
 
"งั้นก็เอาตัวผมไปเป็นค่าชดใช้ดีมั้ยครับ..." แว่วเสียงเจ้ากล้าเปรยมาจากโต๊ะเยื้องๆกัน ผมเลยส่งสายตาดุไปให้ มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ยกของเข้าไปเก็บล้างในครัว
 
 
 
 
 
ชวนกินก็ไม่เอา... ชวนไปเที่ยวก็ไม่ไปจะเอายังไงดีนะ...??? เค้ากำลังลดน้ำหนักด้วยสิ... เอ๊ะ งั้นก็เหมาะเลยขอให้มันได้ผลทีเหอะจะได้พลิกวิกฤติเป็นโอกาสแล้วกัน
 
 
 
 
 
"งั้นผมเลี้ยงข้าวคุณแล้วกัน"
 
"เอ๊ะ คุณนี่ยังไงกันนะ ก็ฉันบอกอยู่ว่าลดน้ำหนัก"
 
"ผมไม่ได้หมายถึงจะพาคุณอัยย์ไปกินข้าวสักหน่อย" คิ้วบางเลิกขึ้นสูง "แต่ผมจะทำอาหารมาให้คุณต่างหากดีมั้ยครับ?"
 
"ทำไมฉันต้องกินอาหารคุณด้วยล่ะคะ ฉันก็สั่งพี่ตาทำให้ก็ได้นี่"
 
"ถ้าผมเป็นคนทำอาหาร คุณจะได้คุณค่าและสารอาหารในปริมาณที่พอเหมาะ และที่สำคัญ..."
 
 
 
"อะไรคะ?"
 
 
 
"...ฟรีครับ" บางทีก็ต้องงัดกลยุทธ์ของเจ้ากล้ามาใช้บ้างล่ะนะ และมันก็ได้ผลจริงๆ ฝ่ายตรงข้ามทำหน้าครุ่นคิดแว่บหนึ่งก่อนจะให้คำตอบ
 
"อืม...ถ้าไม่อร่อยฉันไม่ยอมด้วยนะ"
 
"ตกลงครับ แต่คุณอัยย์ต้องรับปากผมอย่างนึงนะครับ"
 
"คะ?
 
"อย่ากินอาหารเกินวันละ 1,000 kcal นะครับ ถึงผมจะทำอาหารมาให้ก็ช่วยได้แค่มื้อเดียว ถ้าคุณกินเยอะเองจะมาโทษอาหารที่ผมทำไม่ได้นะ"
 
 
 
 
อีกฝ่ายทำท่าจะสวนกลับแต่ก็ทำได้แค่ส่งแก้มป่องๆมาให้ เท่ากับว่าแผนการของผมสำเร็จไปส่วนหนึ่งแล้ว ไม่รู้ทำไมเหมือนกันแต่หลังจากเดินออกมาจากตรงนั้นแล้วรู้สึกมีความสุขอย่างบอกไม่ถูก เหมือนโลกของผมกำลังเบ่งบาน อยากให้ถึงพรุ่งนี้ไวๆจริงๆ
 
 
 
 
 
ถึงจะแตกต่างและไม่ได้โดดเด่นกว่าคนอื่น
แต่นี่แหละครับผู้หญิงที่แต่งแต้มสีสันให้ชีวิตผมในตอนนี้
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 

 
[END]
 
 
 
สรุป.
 
- ตาขอให้โอห์มเอาเค้กสูตรไดเอ็ทไปให้อัยย์
 
- แต่โอห์มหยิบไปเสิร์ฟผิด เอาเค้กที่ทำสูตรปกติไปให้อัยย์
 
- อัยย์โกรธ บอกให้โอห์มรับผิดชอบสิ่งที่ทำ
 
- ตาออกหน้ารับผิดแทนโอห์ม แต่อัยย์ไม่ยอมเลิกรา
 
- โอห์มเลยต้องไปง้อ(และถือโอกาสวางแผนเข้าไปจีบสาว?)
 
 
Talks.
 
- หายตัวไปพักหนึ่งด้วยภาระงานหลวงจ่อคอหอยไม่เว้นแต่ละวันค่ะ เจ้าโอห์มเลยไม่ได้รุกไปจีบสาวซักที (ที่ว่าไม่มีโอกาสคงเพราะผปค.นี่แหละ (ฮา) ตั้งใจว่าจะให้พ่อหนุ่มโอห์มเค้าค่อยๆรุกทีละนิดค่ะ เขาเป็นหนุ่มโรแมนติก ชอบแบบผูกพันธ์กันมากกว่าที่จะรุกแบบร้อนแรง
 
- ขอบคุณ @alyssa-cubic ที่ตรวจคาร์สาวอัยย์ให้โดยละเอียดอีกครั้ง และฝาก @korncubic กับ @irindel เช็คคาร์ลูกๆด้วยนะคะ ผิดอะไรตรงไหนบอกได้เลยค่ะ Cool
 
- หลังจากนี้หนุ่มโอห์มคงต้องไปเข้าครัวทำอาหารเอาใจสาวแล้วล่ะค่ะ จะออกมาถูกใจแม่คุณรึเปล่านะ เราอย่าเสียเวลารอเลยค่ะ มาอ่านในส่วนของแถมกันเลยดีกว่า! Surprised
 
 
 
ของแถม.
 
 
วันรุ่งขึ้นอริญชย์นำกล่องอาหารลายการ์ตูนสีสันสดใสไปเสิร์ฟที่โต๊ะประจำของไอยวริญท์ตามที่ตกลงกัน หากเมนูอาหารที่เขาทำมาให้รสชาติถูกใจเธอ เขาจะได้รับการให้อภัยกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันวาน ทันทีที่สาวผมซาลาเปาเปิดกล่องข้าวออกดู ดวงหน้ารูปไข่ฉายสีหน้าประหลาดใจ ของที่บรรจุอยู่ข้างในนั้นสีสันน่าดึงดูดไม่แพ้สีของภาชนะเลย ข้าวกล้องหอมกรุ่น ผัดผักรวมมิตรกุ้งและยำวุ้นเส้น มีผักแกล้มแถมให้อีกเล็กน้อย ทุกอย่างถูกจัดวางอย่างสวยงามน่ารับประทาน นอกจากกล่องข้าวนี้ยังมีกระปุกใส่ผลไม้เล็กๆเป็นของว่างกับน้ำฝรั่งคั้นสดให้เลือกอีกด้วย
 
 
 
ชายหนุ่มจ้องมองอากับกิริยาของอีกฝ่ายขณะที่มือเล็กหยิบช้อนตักอาหารเข้าปากคำแรก
 
 
 
จะอร่อยมั้ยนะ??? เมื่อเช้าลองให้คนในบ้านชิมแล้วก็ชอบกันทุกคน ไม่รู้ว่าจะถูกใจเธอรึเปล่า ทว่าขณะที่ปากขยับเคี้ยวบดอาหาร เจ้าหล่อนทำตาโตๆ แล้วขมวดคิ้วมาให้เขานิดนึง ท่าทางที่ทำเอาคนนั่งรอฟังคำตอบใจแป้วไปแล้ว
 
 
 
"ไม่อร่อยเหรอครับ?" อริญชย์หน้าเสีย ยื่นมือไปขอกล่องอาหารคืน ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่ยอมปล่อยมือยิ่งทำให้เขางงหนัก "...ถ้ามันไม่อร่อยก็เอาคืนมาสิครับ"
 
 
 
อีกฝ่ายเลิกคิ้วกลับมาให้ "...ฉันยังไม่ได้พูดซักคำเลยนะคะว่าไม่อร่อย?"
 
 
 
 
 
แหม่... นี่จะแกล้งกันหนักไปหน่อยมั้งครับคุณ ใจผมวิ่งลงตะตุ่มไปแล้วนะนั่น อร่อยก็บอกมาสิครับว่าอร่อยจะเล่นตัวไปไหนเนี่ย 
 
 
 
 
"คุณอัยย์ครับ" ร่างสูงย่อตัวลงไปมองหน้าอีกฝ่ายหนึ่งใกล้ๆ "...ผมมีอะไรจะบอกครับ"
 
"อะไรคะ?" 
 
 
 
โดยไม่ทันคาดคิดว่าอีกฝ่ายจะพูดอะไร มือใหญ่ก็เคลื่อนมาเช็ดของเหลวออกจากขอบริมฝีปากบางสีชมพูอ่อนเบาๆ
 
"ปากเลอะน่ะครับ" 
 
 
 
 
ทันทีที่อีกฝ่ายเผลอริญชย์ก็คว้ากล่องข้าวกลับมาอยู่ในมือจนได้ 
 
 
 
 
"อ้าว! เอาคืนไปทำไมอะคะ ฉันยังกินอยู่เลยนะ?"
 
"ก็คุณยังไม่ได้บอกผมเลยนี่ว่ามันอร่อยหรือไม่อร่อยนะครับ" อริญชย์วางหน้านิ่ง "ถ้าไม่บอกผมก็ไม่คืนให้หรอกนะครับ"
 
ใบหน้ามันๆ อ้าปากค้างไปนิด ก่อนจะพองแก้มป่องงอนๆ มาให้แทน "เป็นคนทำโปรแกรมไดเอตฉันพังแท้ๆ ยังริอาจมาต่อรองอีกหรือคะ?"
 
"อะไรนะครับผมไม่ค่อยได้ยินเลย" เขาแกล้งทำเป็นหูทวนลม เอามือป้องหูไม่รู้เรื่อง ยิ่งทำคนกำลังหิวเริ่มมีอารมณ์กรุ่น
 
 
 
 
ไอยวริญท์หรี่ตา มุ่นคิ้ว มองหน้าชายหนุ่มสลับกับข้าวกล่องในมือคนตรงข้ามไปมาอย่างชั่งใจสักพัก
 
...ก็นับว่าโชคยังดีที่สุดท้ายความอยากกินของฟรีก็ชนะอารมณ์กวนประสาทไปได้อย่างฉิวเฉียด...
 
 
 
 
"อร่อยค่า อร่อยมากก" ร่างเล็กแสร้งกระดกปลายเท้าไปลากเสียงประชดใส่หูคนตัวสูงกว่า ก่อนจะเขยิบกลับมาเลิกคิ้วให้อย่างยียวน "พูดชัดพอมั้ยคะ?" ว่าจบแม่เจ้าประคุณก็แบมือ กระชับส้อม ลอยหน้าลอยตารอรับอาหารมากินต่อเต็มที่
 
"...ชัดเจนแล้วครับ" ชายหนุ่มยิ้มกว้างพร้อมกลับส่งกล่องข้าวคืน "ในเมื่อว่าคุณพอใจกับค่าชดใช้ของผมแล้ว ผมขอตัวไปทำงานของผมต่อล่ะนะ"
 
 
 
 
อริญชย์เดินจากที่โต๊ะตัวนั้นเพียงไม่กี่ก้าว ก็มีเสียงเรียกรั้งตัวเขาไว้อีกครั้ง
 
 
 
 
"โอห์มคะ เดี๋ยวค่ะ" มีอะไรอีกหว่า??? "...ถ้าพรุ่งนี้ฉันขอเป็นก๋วยเตี๋ยวลุยสวนแทนได้มั้ยคะ?"
 
 
 
 
ไงล่ะ ติดใจแล้วสินะ...หึหึ เมื่อได้ยินคำขอจากปากของคนที่ชอบ มีหรือที่เขาจะปฏิเสธ หน้าเรียวยาวหันกลับไปพร้อมกับรอยยิ้มกว้าง
 
 
 
 
"...รับทราบครับคุณผู้หญิง"
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet

@irindel ขอขำแรงๆ หน่อยเหอะค่ะ ก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก หมดดดด ที่พี่หวานบิ้วด์มาตั้งแต่ต้นเรื่องพังเมื่อเจอเม้นต์นี้ โอ๊ยยย ขำปวดท้องจนกล้ามจะขึ้น

ธ่ออ ครูเอมสาวเขินมันต้องได้อยู่ซี่ ได้อยู่ววววววว์! เหมือนมีแว่บเข้ามาละป๊อปแป๊ป รอสมองโล่งนะคะ จะเอาไปทำให้มันตกผลึก

ไม่แน่นะคะ ณ จุดปลายสุดของโครงการ อัยย์อาจจะโรแมนติกขึ้นและคุณชายอาจจะหน้าด้านหรือเจ้าเล่ห์ขึ้นก็ได้นะ เรามาเจอกันตรงกลางพอดี เพื่อพัฒนาสมดุลชีวิตที่ดีและยืดยาว open-mounthed smile open-mounthed smile (จริงๆ ข้อหลังมันเป็นการปรับตัวเพื่อความอยู่รอดของคุณชาย ๕๕๕๕๕๕)

ปอลอลิ่ง. จริงๆ อัยย์ทำกับข้าวเป็นนะคะ ทำได้ดีด้วย แต่นางขี้เกียจค่ะ บอกว่าให้คนสเปเชี่ยลไลซ์การทำทำไปดีกว่าค่ะ ๕๕๕๕๕๕๕

#6 By *Alyssa* on 2014-08-14 04:26

#4 อิชั้นเกรงว่าวันนั้นคงจะไม่มีวันมาถึง แต่ถ้าให้คุณชายหน้าแดงก่ำเป็นลูกตำลึงสุกน่าจะง่ายกว่านะคะ อย่างคืนเข้าหอเงี้ย... //โดนแม่โอห์มตรบคว่ำ

ตอนนี้คู่คุณบ๋อยกำมะลอกับยัยติวเตอร์ตัวร้ายนี่น่าจะเป็นมรรคเป็นผลที่สุดในคอมมูมากกว่าคู่ไหนๆแล้วล่ะค่ะ //มองคู่ลูกตัวเองที่ยังจมอยู่ในไหดอง

อย่างไรก็ตาม อิชั้นขอแนะนำให้คุณโอห์มไปสะเดาะเคราะห์นะคะ ท่าทางดวงคุณชายจะชงกับร้านนี้อย่างแรง ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ มีเอนทรีไหนมั่งมั้ยคะที่คุณชายไม่ซวย ตั้งแต่ส่งยิ้มผิดคน น้องเหมียวแหกค่าย กลายเป็นเบ๊ช้อปปิ้งมาราธอน ลืมถุงน้องหมี ปิดท้ายด้วยหยิบเค้กผิดอีก ถึงจะดุเหมือนมีโชคดีพ่วงท้ายมาด้วยการรุกคืบเข้าใกล้สาวอีกหนึ่งสเต็ป แต่ดูจากที่ตอนท้ายสาวเจ้าเริ่มสั่งเมนู อะ ลา คาร์ต แล้วนี่มัน...

ยินดีต้อนรับเข้าสู่สมาคมทาสผู้อาภัพครับคุณพี่... //น้องกล้าวอยส์

ลงทำให้ตั้งแต่ตอนนี้ แต่งงานกันไป คุณชายคงต้องทำกับข้าวเลี้ยงลูกเลี้ยงเมียไปตลอดศกล่ะค่ะ //ไว้อาลัยให้คุณชายและขอแสดงความยินดีกับสาวผู้โชคดี คุณตกเบ็ดได้ปลาหายากตัวโตแล้วล่ะค่ะ อย่าปล่อยให้หลุดมือเชียวนะ ไม่งั้นฉลามกล้ารบจะของาบไปเองนะครับ //เอ๊ะ?

#5 By irindel on 2014-08-13 21:53

โอ้ยยยยยยยยยยย น่ารักมากบอกเลยยยยยยย อ่านแล้วลงไปชักดิ้นชักงออยู่ที่พื้น พี่หวานเขียนอะไรก็ดูกุ๊งกิ๊งมุ้งมิ้งน่ารักกก หวานสมชื่อพี่หวานเลยค่ะ cry cry

ฟิคนี้น่ารักทั้งสองคนเลย แถมคุณชายยังเริ่มจะรุกอีก โอ้ยยย รออ่านการพัฒนาความสัมพันธ์ของคู่นี้อย่างใจจดใจจ่อค่ะ แอร๊ยย
คุณชายกำลังจะเปลี่ยนไทป์ตัวเองสินะคะ รอดูสาวเจ้าเขินอายหน้าแดงค่ะ จะนับวันรอเลยเชียว open-mounthed smile open-mounthed smile  555555555555
/โบกธงเชียร์หยอย ๆ  big smile

#4 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-08-11 13:33

ว่ากันว่าอย่าทำให้หญิงสาวที่กำลังไดเอ็ตเจออาหารแคลอรีสูง ได้ปรากฏเห็นจริงจังก็ในฟิคนี้นี่เอง 555

คู่นี้นี่ เห็นคุณชายเหมือนจะเขินๆ แต่เอาเข้าจริงก็รุกอยู่เหมือนกันนะนี่ สู้ๆ นะคะคุณชาย มีคนเชียร์อยู่เยอะนะ // ตบไหล่คุณชายปั้กๆ

#3 By aki on 2014-08-11 11:15

@alyssa-cubic แก้ให้หมดแล้วจ้า  ก็เป็นรีแอคที่คุณชายเขาคาดหวังไว้อยู่นะ พี่ว่าอารมณ์มันได้ดร็อปไปจากเดิมนะ big smile

โปรโมชั่นนี้ไม่มีวันหมดอายุจ้า กะเอามาใช้เชื่อมความสัมพันธ์ ไว้ทำคะแนน สะสมแต้มบ้างอะไรบ้าง ฮี่ย์ๆ จะมีมุกมาเอาใจอีกเรื่อยๆนะจ๊ะ #ดันคุณชายรุกไปหาสาว

เอนทรีนี้ทำน้ำตาลในเลือดพุ่งกระฉูด เขียนเอง ฟินเองซะงั้น เริ่มจับทางสาวมาเขียนแนวหวานได้แล้วทีนี ตอนแรกหวั่นใจมากว่ามันไม่ได้ มันไม่ใช่คือต้องรื้อใหม่ เป็นเรื่องท้าทายกับการเขียนคาร์หนูอัยย์มากๆ ปลาบปลื้ม คาร์ผ่านตอนตรวจครั้งแรก แง แต่สนุกมากตอนเขียนของแถม คือฉากมาแค่สั้นๆแต่ทำให้โอห์มได้รุกต่อจนจบ #ฟินตรงของแถมนี่แหละ เหอะๆ question 

#2 By Adeya on 2014-08-11 07:20

โอ๊ยยยย ทำไมมันน่าร้ากกกอย่างนี้ยย์ ทุกครั้งที่อ่าน POV โอห์มจะรู้สึกแบบ...โลกนี้มันช่างเป็นสีชมพูมุ้งมิ้งออร่าดอกไม้บานทุ่งวิ้งวับ ชีวิตนี้ดิฉันเขียนไม่ด้ายยย ไม่ได้จริงๆ

คือคุณชายน่ารักจริงๆ อะ พยายามทำให้อารมณ์ดีด้วยข้อเสนอที่คนอ่านรู้ชัดๆ ว่าขอเดท.... (ยกเว้นนังลูกบ้านี่ไว้คน) พอไม่เข้าทางก็มีล่อลวงด้วยเสน่ห์ปลายจวัก(??)ด้วย โหยยยย ซ่อมบำรุงก็ดี งานบ้านงานเรือนก็คล่องแบบนี้ทุบหัวเข้าบ้านเหอะ คุณลูกขา ไม่ต้องรอเขาจีบแล้ววว

ที่ตลกคือจิ้นเอาเองว่าถ้าสมมติคนซวยเป็นพัด พ่อคุณคงเสนอแบบ "...ถ้าให้รับผิดชอบงั้นพี่อัยย์ก็ตื่นมาวิ่งกับผมทุก 6 โมงเช้าแล้วกันนะครับ..." #นางปล่อยเบลอข้อเรียกร้องทันที #ไม่ตื่นจ้ะ sad smile

ว่าแต่โปรโมชั่นข้าวกล่องนี่มีต่อเนื่องนานแค่ไหนคะเนี่ย embarrassed

อนึ่ง. เพิ่งไปเช็คมาอีกที หน่วยพลังงานอาหารเป็น kcal นะคะ, 1 kcal = 1000 cal ค่ะ

อสอง. ส่วนแถมท้ายฝากบทแก้ไปให้แล้วนะคะ #กราบขอโทษจริงๆที่ทำความโรแมนติกหายไปนิดนึง...​ นิสัยนางมันทำร้ายจริงๆ ค่ะ แง

#1 By *Alyssa* on 2014-08-11 05:15