[HB] Getting to Know U

posted on 07 Jul 2014 11:27 by adeya in Hummingbird
 
เอนทรีนี้เป็นส่วนหนึ่งของกิจกรรมมินิคอมมู Hummingbird Coffee Shop
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Timeline: ต้นเดือนมิถุนายน 2557
 
Mentioned: ไอยวริญท์(อัยย์), นนทรี(นนท์)
 
 
 
 
 
"พี่โอห์ม...พี่โอห์มคะ...พี่โอห์มคะ..."
 
 
 
 
เสียงเล็กๆของเด็กหญิงตัวน้อยกำลังเรียกหาพี่ชายคนโต พร้อมกับกระตุกผ้ากันเปื้อนของคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
 
 
 
 
"...พี่โอห์ม!!!"
 
"ค... ครับ!!???" ร่างสูงสะดุ้งตื่นจากอาการเหม่อลอย หันหน้างงๆกลับมาหาต้นเสียง "มีอะไรเหรอแอมแปร์?"
 
"หมูทอดไหม้แล้วมั้งคะ" หนูน้อยผมแกละบุ้ยหน้าไปที่กะทะบนเตา
 
 
 
 
"เฮ้ยยยยย....!!!"
 
 
 
 
พออริญชย์หันควับไปมองของในกะทะ ก้อนหมูสับกลมๆสีน้้ำตาลเริ่มส่งกลิ่นไหม้อ่อนๆ แขนยาวรีบคว้าตะหลิวมาพลิกกลับอีกด้าน โชคดีที่ยังแค่เกรียมๆไม่ถึงขั้นไหม้  
 
 
 
 
"เฮ้อ...หวิดไป" เขาถอนใจเบาๆ หันหลังพิงกับเคาน์เตอร์ทำอาหาร
 
"พี่ไม่สบายรึเปล่าคะ?" ดวงหน้าเล็กแหงนหน้ามองพี่ชายด้วยความเป็นห่วง 
 
"เปล่านี่ครับ"
 
"แต่พี่ดูเหนื่อยๆนะคะ ...วันนี้ไปทำอะไรมาเหรอคะ?"
 
"อืมมม... วันนี้พี่ก็แค่ไปเดินห้างเฉยๆเองนะ" คำพูดกับหน้าตาดูไม่ค่อยไปด้วยกันเท่าไหร่นัก
 
 
 
 
 
 
ถ้าจะพูดกันจริงๆแล้วมันออกจะผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นลิบลับเลยเชียวล่ะ
 
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
 
 
 
 
เมื่อตอนบ่ายวันนั้นอริญชย์นัดกับเพื่อนสนิทคนหนึ่งไปดูภาพยนต์และนั่งกินมื้อเที่ยงด้วยกันในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางเมือง แต่พอเขาไปรอได้สักพักหนึ่งอีกฝ่ายกลับโทรมาบอกขอยกเลิกนัด เพราะต้องพามารดาไปโรงพยาบาลอย่างกระทันหัน นานทีจะได้สลัดคราบเด็กเสิร์ฟร้านกาแฟกลับมาเป็นคุณชายลูกเจ้าของโรงแรมหรูตัวตนแท้จริงของเขาบ้าง เลยถือโอกาสเดินเที่ยวคนเดียวสบายๆ แบบที่ไม่ค่อยมีโอกาสได้ทำบ่อยนัก 
 
 
 
 
ไหนๆก็ออกจากบ้านมาแล้วเดินดูอะไรๆเพลินๆสักหน่อยแล้วกัน เผื่อได้เสื้อ รองเท้า แล้วก็หมวกใบใหม่สักใบ ...เออใช่ ต้องไปดูเซ็ตตุ๊กตาหมีคุมะให้แอมแปร์ ลูกบาสใหม่ให้อาร์ม แล้วก็เลยไปดูมื้อเย็นกลับไปทำที่บ้านด้วยแล้วกัน
 
 
 
 
แต่มิวายแทนที่จะได้เดินดูของอย่างสบายใจ กลับมีคนเอาความปั่นป่วนวุ่นวายมาหาเขาแบบไม่ทันตั้งตัว
 
 
 
 
“อุ๊ย หน้าคุ้นๆ ...นั่นโอห์มรึเปล่าคะ?”
 
 
 
 
แว่วเสียงใครสักคนกำลังเรียกหา อริญชย์หันซ้ายขวามองหาต้นเสียง ปรากฎว่ามีหญิงสาวคนหนึ่งวิ่งหอบข้าวของพะรุงพะรังตรงมาที่เขา ถึงจะเป็นคนที่เจอกันแทบจะครบทั้งเจ็ดวันต่อสัปดาห์ แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะได้พบกันกระทั่งวันหยุด แค่เพียงแว่บแรกที่มองเห็นว่าเป็นใครก็ชวนให้เขาอดรู้สึกถึงลางร้ายที่กำลังพุ่งตรงมาที่เขาไม่ได้ สาวหมวย ผมซาลาเปา เสื้อยืดไหล่กว้างสีจางกับกางเกงขาสั้นเต่อ และรองเท้าแตะคีบสีส้มแปร๋น...เป็นใครไปได้นอกจากสาวไอยวริญทร์ ลูกค้ากิตติมศักดิ์ของร้านกาแฟที่เขาประจำอยู่
 
 
 
 
 
อั้ยยะ นี่ต้องเป็นฝันร้ายแหงๆ ...ใครก็ได้ช่วยตบหน้าผมที!!!
 
 
 
 
 
"สวัสดีครับคุณอัยย์" เขายิ้มทักทายเหมือนปกติ
 
"สวัสดีค่ะ!" อีกฝ่ายซอยเท้าแซ่ดๆ เข้ามาหา แม้จะหอบนิดๆ แต่ใบหน้าขาวๆ ก็ยังระบายรอยยิ้มสดใสมาให้ราวกับดอกไม้บานทุ่ง "โชคดีจังเลย ดูเหมือนสวรรค์จะเมตตา ส่งคนใจบุญมาช่วยเราแล้ว♥!"
 
"ห้ะ...?" 
 
"โอห์มมาทำอะไรที่นี่คะ? มาเดินเล่นเหรอ? ยังไม่ได้รีบกลับใช่รึเปล่า??"
 
 
 
หลังจากพูดจาไม่รู้เรื่องมาสักพัก เธอก็ยิงคำถามรัวเร็วใส่เขามาเป็นชุด เล่นเอาคนฟังได้แต่อ้าปากค้าง กะพริบตาปริบๆ มาให้อย่างงงๆ
 
 
 
"อ่า...ครับ..."
 
 
 
ไม่รู้เหมือนกันว่าตัวเองตั้งใจจะตอบคำถามข้อไหนก่อน แต่ดูท่าแม่เจ้าประคุณคงฟังเข้าใจ(แบบเข้าข้างตัวเอง) ถึงได้มีสีหน้าปลาบปลื้มยินดีเป็นล้นพ้น มือสองข้างประสานเข้าหากันแน่น ก่อนจะกระพือขนตาส่งรังสีปิ้งแว้บมาให้เขารัวๆ
 
 
 
"แล้วตอนนี้ว่างอยู่รึเปล่าคะ? ช่วยอะไรฉันหน่อยได้มั้ย??"
 
"...ครับ?!"
 
 
 
ที่จริงเขาแค่จะถามย้อน ไม่ได้จะตอบตกลงอะไรด้วยซ้ำ แต่เจ้าหล่อนดันทึกทักเอาเองเสร็จสรรพว่าเขาโอเค ใบหน้าขาวๆ จึงเปล่งประกายสดใสราวกับคนถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง และชั่ววินาทีต่อมาถุงช้อปปิ้งหลากสีสันก็ถูกยัดเข้ามาในมือ
 
 
 
"ตายละ คนอะไรก็ไม่รู้ ใจดีแถมยังน่ารักที่สุด!! ขอบคุณมากนะคะ!! ฝากถือของแป๊ป แล้วเดี๋ยวเราไปดูร้านนู้นกันต่อดีกว่าค่ะ ปะ!"
 
 
 
"ห๊ะ!!??"
 
 
 
 
 
เฮ้ยยย อะไรวะ??? กำลังเดินเล่นในห้างสบายๆไหงเป็นงี้ล่ะเฟ้ย...!!!???
 
 
 
 
 
ขณะที่อริญชย์กำลังคร่ำครวญกับตัวเองที่จู่ๆดวงตกเป็นเจนเนอรัลเบ้ให้กับสาวผมซาลาเปาจนได้ ก็มีหญิงสาวที่ไม่คิดว่าจะได้เจอเดินมาหาเขาอีกคน เธอเป็นผู้ร่วมงานในร้านกาแฟเดียวกันแต่ทำงานคนละตำแหน่ง ตั้งแต่เจอกันครั้งแรกเขาคิดว่าเธอก็เหมือนโอเอซิสของร้าน ด้วยใบหน้าที่น่ารักอ่อนหวาน และรูปร่างเล็กบอบบางน่าทะนุถนอม ที่สำคัญคือรอยยิ้มละไมที่มีให้ทุกคนตลอดทั้งวัน ไม่ว่าใครที่เข้ามาในร้านก็ต้องรู้สึกสดชื่นกับสาวบาริสต้าคนนี้
 
 
 
 
"สวัสดีค่ะพี่โอห์ม" คำทักทายเสียงหวานดึงดูดให้ร่างสูงหันหน้าก้มลงมองสาวร่างเล็กในชุดกระโปรงวันพีชสีฟ้าอ่อน
 
"สวัสดีครับน้องนนท์" เขายิ้มกว้าง "มาซื้อของกับคุณอัยย์เหรอครับ?"
 
"ใช่ค่ะ พี่อัยย์ชวนมาเดินเที่ยวซื้อของน่ะค่ะ" นนทรียื่นมือมาดึงถุงช้อปปิ้งในมืออริญชย์ "มาค่ะนนท์ช่วยถือดีกว่า ท่าทางจะหนักนะคะ"
 
"ไม่เป็นไรครับ" มือใหญ่จับมือเล็กออกอย่างสุภาพ "น้องนนท์ก็ซื้อของเยอะเหมือนกันจะฝากพี่มั้ยล่ะครับ จะได้เดินสะดวกๆ"
 
"ไม่เป็นไรค่ะนนท์ถือเองดีกว่า แค่ของพี่อัยย์ก็เต็มมือพี่แล้วนะคะ"
 
"แค่นี้นิดหน่อยเองครับ" ชายหนุ่มชูของให้ดูว่าไม่หนักเท่าไหร่ "ปั้มน้ำร้านเราหนักกว่าตั้งเยอะพี่ยังยกไปซ่อมได้เลย" 
 
"โอเคค่ะ ถ้าพี่โอห์มถือไม่ไหวแล้วบอกนนท์นะคะ" พอเห็นรอยยิ้มอีกฝ่ายก็รู้สึกสดชื่นขึ้นเยอะ "งั้นเราเดินตามพี่อัยย์กันดีกว่าค่ะเดี๋ยวจะคลาดกัน" 
 
 
 
 
หลังจากนั้นพ่อหนุ่มตัวสูงโย่งก็เดินตามสาวสองคนเข้าร้านโน้นร้านนี้ จำนวนถุงใส่เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้าที่แขวนอยู่บนแขนเขาค่อยๆเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่เจ้าตัวก็ไม่ปริปากบ่นสักคำ ดูสาวๆเลือกซื้อของไป บางทีก็โดนถามความเห็นเรื่องเครื่องแต่งตัวบ้าง พลางคิดไปว่าสักวันหนึ่งน้องสาวคนเล็กของเขาก็ต้องโตเป็นสาว แม่คุณคงออดอ้อนให้เขามาคอยดูแลแทคแคร์แบบนี้แหง แค่ตอนนี้ก็ติดเขาแจ ถ้ารู้ว่าแอบเที่ยวคนเดียวมีหวังงอนไปสามวันแปดวัน เดือดร้อนเขาต้องคอยตามง้ออีก...
 
 
 
 
"อุ๊ย ดูเหมือนร้านนั้นเขาจะเอาของใหม่มาลงเพิ่มล่ะค่ะ ขอแว่บไปดูแป๊ปสิคะ" ไม่พูดเปล่าไอยวริญท์ก็จัดการดึงแขนอริญชย์ตรงไปที่เป้าหมายถัดไปทันทีที่ได้ยินเสียงพนักงานขายประกาศช่วงเวลาที่จะลดราคากระหน่ำ
 
"เดี๋ยวสิครับคุณอัยย์" ร่างสูงไม่ก้าวตามไปแถมพยายามแกะมือเรียวเล็กออกจากแขน "น้องนนท์ไปเข้าห้องน้ำยังไม่กลับมาเลยนะครับ"
 
"อ้าว เหรอคะ? แต่ไม่เป็นไรหรอกมั้ง ถ้านนท์หาเราไม่เจอยังไงเดี๋ยวเขาก็โทรหาฉันเองแหละค่ะ"
 
"..." พอได้ยินคำตอบแบบนี้ เขาก็ได้แต่ยอมจำนนเดินตามเธอไปก่อน
 
 
 
 
ทว่าขณะที่รอไอยวริญท์เลือกกระเป๋า อริญชย์พยายามมองหานนทรีเผื่อว่าเธอเดินตามมาจะได้โบกมือให้เห็นว่าอยู่กันตรงไหน แต่ก็ไม่เห็นแม้แต่เงาของพนักงานรุ่นน้องมาพักใหญ่แล้ว และก็ไม่เห็นมีเสียงเรียกเข้าที่โทรศัพท์มือถือของไอยวริญท์สักทีจนเขาเริ่มเป็นห่วง
 
 
 
 
"คุณอัยย์ครับ น้องนนท์โทรมาบ้างรึยังครับ?" อริญชย์สะกิดถามไอยวริญท์
 
"ไม่เห็นได้ยินนะคะ" เธอหยิบมือถือขึ้นมาเปิดดูเผื่อว่าโทรมาแล้วไม่ได้ยินเสียง "นี่ไงไม่เห็นมีมิสคอลเลย ไลน์ก็ไม่มี"
 
"ไปดูกันหน่อยมั้ยครับ"
 
"เป็นห่วงหรือคะ?” ปากก็ถามไปงั้น ทั้งที่มือยังคงวุ่นวายอยู่กับการคุ้ยของแล้วคลายยิ้มมาให้ “ไม่น่ามีอะไรหรอกค่ะ นนท์อาจจะเจอของถูกใจเข้าเฉยๆ ก็ได้ ถ้าหากันไม่เจอยังไงเดี๋ยวเขาก็โทรมาเองนั่นแหละ"
 
"ไม่คิดว่ามันนานไปหน่อยเหรอครับ" อริญชย์เริ่มรู้สึกหงุดหงิดแต่ยังคงเก็บอาการไว้ได้ "...งั้นคุณอยู่ตรงนี้นะ เดี๋ยวผมไปดูหน่อยนะครับ"
 
"โอเคค่ะ ถ้าเจอตัวแล้วก็ช่วยโทรบอกฉันด้วยนะคะ"
 
 
 
 
ทันทีที่อีกฝ่ายพยักหน้ารับ อริญชย์รีบสาวเท้าออกจากบูธเดินกลับไปแถวร้านที่เคยเดินผ่านไปก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่พบคนที่ตามหา ครู่ต่อมาไอยวริญท์ส่งข้อความมาบอกว่านนทรีเดินอยู่แถวร้านรองเท้าฝั่งตรงข้ามกับบริเวณที่เขายืนอยู่ เขารีบตามไปดู ท่ามกลางผู้คนที่มาเดินซื้อของจำนวนมากในช่วงนั้น ถ้าเขาไม่ได้สูงเท่าที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็อาจไม่เห็นร่างเล็กเดินจ้ำพรวดออกมาจากมุมร้านรองเท้าสีหน้าหวาดระแวงสุดขีด และมีเด็กหนุ่มตัวสูงสองสามคนเดินตามไปพยายามเรียกคุยด้วย ท่าจะไม่ดีเสียแล้ว...
 
 
 
 
"น้องนนท์ครับ" เขาตะโกนเรียกเสียงดังจนคนเดินที่อยู่ใกล้ๆแถวนั้นหันมามองกันหมด  
 
"พี่โอห์ม" ร่างเล็กรีบเดินมาหาทันที "โทษทีค่ะ พอดีเห็นรองเท้าร้านนั้นสวยถูกใจเลยเข้าไปลองดู"
 
"แล้วนั่นใครครับ? รู้จักกันรึเปล่า?" อริญชย์หันไปมองตาขวางใส่กลุ่มเด็กหนุ่มที่ไล่ตามนนทรีเมื่อครู่ ยังคงยืนมองมาทางพวกเขา พอเห็นเป้าหมายหลุดมือไปแล้วก็พากันเดินหายไปกับผู้คนที่เดินซื้อของ
 
"...เปล่าค่ะ" นนทรีขยับตัวมาข้างหลังรุ่นพี่พร้อมกับดึงชายเสื้อรุ่นพี่ "เรารีบไปกันเถอะค่ะ เดี๋ยวพี่อัยย์เป็นห่วง"
 
 
 
 
อริญชย์อยากจะบอกสาวตัวเล็กตรงหน้าเหลือเกินว่าคนที่เธอกำลังพูดถึงไม่ได้ใส่ใจเธอเลยแม้แต่น้อย สนใจแต่จะกว้านซื้อของจนลืมทุกสิ่ง ถ้าเขาไม่ออกมาตามหาเธอจะเป็นยังไง สังคมสมัยนี้มีอันตรายเต็มไปหมดไม่รู้จักระวังตัวกันมั่งเลย ทำตัวเหมือนกับว่าดูแลตัวเองได้ แล้วเป็นไปอย่างนั้นไหมล่ะ ทั้งสองคนนี้ถ้าเป็นน้องสาวเขาล่ะก็จะจับอบรมสั่งสอนให้น่าดูโดยเฉพาะแม่คนโน้นคงมีพาดเข่าตีก้นกันมั่งแหละ เป็นคนชวนน้องมาเที่ยวด้วยกันแท้ๆกลับไม่ดูแลกันเลย ...แต่ก็ว่าไปอย่างงั้นเอง ตั้งแต่เลี้ยงน้องๆของตัวเองมาไม่เคยตีเลยสักครั้ง
 
 
 
จู่ๆเสียงโทรศัพท์ของนนทรีดังขึ้น
 
 
 
 
คุณอัยย์แหง อายุยืนจริงๆ...อริญชย์คิด
 
 
 
 
"ฮัลโหล" นนทรีรีบเปิดกระเป๋าหยิบมือถือมารับสาย "...นนท์อยู่กับพี่โอห์มค่ะ ...ร้าน M.A.C เหรอคะได้ค่ะๆ เดี๋ยวเดินไปหานะคะ"
 
"คราวนี้ไปร้านอะไรอีกล่ะครับ" 
 
"พี่อัยย์รออยู่ร้านเครื่องสำอางน่ะค่ะ ไปกันเถอะค่ะ"
 
"ครับ..." คำตอบสั้นๆของเบ้จำเป็น เริ่มรู้สึกเพลีย(ใจ)เสียแล้ว
 
 
 
 
แต่เมื่อไปถึงร้านเครื่องสำอางแล้วทั้งสองคนกลับมองไม่เห็นสาวผมซาลาเปาตัวยุ่ง ไม่แน่ว่าคุณเธอจะเดินแจ้นไปช้อปปิ้งร้านไหนต่อไหนแล้วหรือยัง แถมเสียงประชาสัมพันธ์ของทางห้างทั้งเปิดตัวสินค้า ทั้งของลดราคาก็มีมาดึงดูดแทบทุกชั้นทุกแผนก ยิ่งเป็นไอยวริญท์แล้วด้วยล่ะก็มีหรือจะไม่รีบพุ่งตรงไปหาทันที
 
 
 
 
"เอ๊ะ นั่นไงคะพี่อัยย์" นนทรีโบกมือให้ใครคนหนึ่งที่เคาน์เตอร์
 
"ไหนครับ?" อริญชย์พยายามมองหาผู้หญิงที่มัดผมกลมๆไว้กลางศรีษะ
 
"ที่ยืนส่องกระจกอยู่ไงคะ"
 
 
 
 
ชายหนุ่มหันไปมองตามที่รุ่นน้องบอก แทนที่จะเจอผู้หญิงคนเดิมที่เขาพึ่งบ่นถึงเมื่อครู่ กลับเป็นหญิงสาวอีกคนที่ปล่อยผมยาวสยายเคลียไหล่ กรีดขอบตาโตคมกริบ คิ้วเรียวยาว ริมฝีปากบางสีส้ม รับกับใบหน้ารูปไข่ขาวเนียน แม้จะยังอยู่ในชุดเดิมที่ดูเป็นเด็กกะโปโล แต่กลับดูสวยผิดไปจากเดิมราวกับพลิกผ่ามือ ภาพที่สะท้อนตรงหน้าอริญชย์ตอนนี้ทำให้ความคิดที่จะสั่งสอนตักเตือน หรือกระทั่งความรู้สึกหงุดหงิดก่อนหน้านี้ปลิวหายไปหมดเกลี้ยง เหลือเพียงความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่านไปทั้งตัวจนทำอะไรไม่ถูก
 
 
 
 
 
"พี่อัยย์สวยจังเลยค่ะ" นนทรีเดินเข้าไปทัก "เนอะพี่โอห์ม"
 
"..." ร่างสูงยกมือเสยผมทีหนึ่งแล้วขยับปีกหมวกลงมาปิดบังใบหน้าที่กำลังร้อนผ่าว "พี่ไปนั่งรอตรงโน้นนะครับ"
 
 
 
 
 
ปฏิกิริยาตอบสนองของชายหนุ่มทำเอาสาวคนสาวที่เพิ่งแปลงโฉมกระพริบตาปริบๆ ใส่ทั้งคู่อย่างงงๆ
 
"เอ๋า นี่โกรธอะไรเราปะเนี่ย??" ว่าจบก็หันมายืนเกาหัว แต่ก็ไม่วายพลิกเครื่องสำอางดูต่ออย่างไม่สะทกสะท้าน
 
 
 
 
 
"ไม่สบายรึเปล่าคะ" นนทรีเดินตามออกมานั่งคุยด้วย 
 
"เปล่าครับ เห็นว่ายังไม่เสร็จธุระกันเลยมานั่งรอดีกว่า ยืนนานเดี๋ยวเมื่อยครับ"
 
"แต่ทำไมหน้าพี่โอห์มแดงจังเลยล่ะคะ"
 
"....." อริญชย์ยกมือเสยผมอีกครั้งเสหันหน้าไปทางอื่น
 
"เขินสินะคะ..." ดวงหน้าขาวนวลส่งยิ้มหวานมาให้แบบรู้ทัน ชายหนุ่มไม่ตอบแสดงว่าใช่ "นนท์อยากแต่งหน้าสวยแบบพี่อัยย์บ้างจัง"
 
"น้องนนท์แต่งหน้าอ่อนๆ พี่ว่าดูเป็นธรรมชาติน่ารักกว่านะครับ"
 
"จริงเหรอคะ" ร่างเล็กโดนชมรู้สึกเขินขึ้นมาบ้างเหมือนกัน "...แล้วพี่โอห์มชอบผู้หญิงแบบไหนคะ?"
 
"แบบไหนน่ะเหรอครับ...อืม" อริญชย์ทำหน้าครุ่นคิดหนัก "...คงเป็นผู้หญิงผมยาว ตาโต ร่าเริงสดใสยิ้มเก่งล่ะมั้งครับ"
 
 
 
 
 
ทั้งที่พูดออกไปลอยๆแบบนั้น แต่สายตากลับจ้องตรงไปยังหญิงสาวที่เดินออกมาจากเคาน์เตอร์เครื่องสำอางอย่างไม่ลดละ
 
 
 
 
 
นานเท่าไหร่แล้วนะที่เขาไม่รู้สึกใจเต้นโครมครามแบบนี้กับใครสักคน
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
 
 
 
 
"แล้วหลังจากนั้นพี่โอห์มก็ไปเรียนโยคะเป็นเพื่อนพี่จุ๋ยก่อนกลับบ้านเหรอคะ?"
 
"อือ"
 
"โหย ไปเที่ยวห้างก็ไม่บอกเค้า ไปเล่นโยคะก็ไม่ชวนนะ เค้าก็อยากเล่นโยคะบ้างอ่ะ" เด็กหญิงทำแก้มป่องพลางยื่นมือออกมา "แล้วไหนตุ๊กตาหนูล่ะคะ?"
 
"ตุ๊กตา???....อะไร???" เมื่ออริญชย์กวาดตามองถุงช้อปปิ้งที่ยังคงกองอยู่ข้างประตูห้องครัวแล้วไม่พบถุงกระดาษลายการ์ตูนสีสันสดใส เขาก็โวยวายใหญ่ "อ้าวเฮ้ยยยยย...ลืม!!!!"
 
"ว่าไงนะคะ" น้องสาวคนเล็กหรี่ตามอง "พี่เป็นคนบอกเองนะว่าจะเล่นครอบครัวคุมะจังกับเค้าคืนนี้"
 
"...." 
 
 
 
 
เอาล่ะสิทีนี้ ขืนบอกว่าของติดไปกับเพื่อนแม่น้องสาวเอาแต่ใจคงร้องไห้งอแงให้ขับรถไปเอาเดี๋ยวนี้เลยแหงๆ แต่ถ้าให้รอเอาพรุ่งนี้ก็เจ้าตัวก็จะงอนเขาไปถึงมะรืนนี้ แต่ที่แย่กว่านั้นคือเขาไม่รู้ว่าถุงกระดาษติดไปที่ใคร สำหรับนนทรีคงไม่ว่าอะไรเขาหรอก แต่ถ้าเป็นคุณลูกค้าสาวที่ทำงานล่ะก็ไม่อยากจะคิดเลย...
 
 
 
 
ป่านนี้จะแกะห่อดูรึยังนะ!!!???
 
 
มีหวังพรุ่งนี้โดนล้อแหง
 
.
 
.
 
.
 
.
 
.
 
 
 
 
 
[END]
 
 
 
 
 
สรุป.
 
- โอห์มมีนัดดูหนังกินข้าวกับเพื่อน แต่โดนเบี้ยวนัดเลยถือโอกาสเดินเที่ยวห้างคนเดียว
 
- เจออัยย์กับนนท์มาเดินซื้อของด้วยกัน
 
- โอห์มกลายเป็นเพื่อนเดินเที่ยว+เบ้ช่วยถือของให้สาวๆโดยปริยาย 
 
- ระหว่างที่วุ่นวายซื้อของอยู่ๆนนท์หายตัวไป โอห์มเป็นห่วงนนท์ ชวนอัยย์ไปเดินหา
 
- แต่อัยย์ไม่ร่วมมือด้วย เขาหงุดหงิดเลยเดินไปหาเอง
 
- และได้เจอนนท์ตอนที่กำลังลำบากพอดี เลยเข้าไปช่วยไว้ทัน แต่ยังคงหงุดหงิดไม่หาย
 
- แต่พอตามไปเจออัยย์ที่ร้านเครื่องสำอางและได้เห็นอีกลุคหนึ่งของอัยย์แล้ว
 
- กลับมีความรู้สึกบางอย่างขึ้นเต็มเปี่ยมในหัวใจ...
 
 
 
 
Talks. 
 
- สุดท้ายเราก็ส่งไม่ทันกำหนดจริงๆแต่เราแปะเฟลชฟิค 3 เรื่องต๊ะเอาไว้ก่อนแล้วนะ (ยังไงอิฉันก็ไม่โดนปรับใช่มั้ยคะ ฮา) เพิ่งได้เล่นกับหนูอัยย์และหนูนนท์จริงจังเป็นครั้งแรก ตื่นเต้นๆ 555+ 
 
- ทรงอัยย์ครั้งแรกได้ไม่น่ารักน่าตีเหมือนบี กลายเป็นสาวเอาแต่ใจและเห็นแก่ตัวสุดๆ //ทำไมถึงกลายเป็นแบบนั้นไปได้ก็ไม่รู้ สงสัยเก็บกดจากเจ้านายที่ทำงาน (จุ๊ๆ)
 
- ของในถุงกระดาษนั่นมีเซ็ตตุ๊กตาคุมะ โคริจัง และก็โทริจัง (ใครไม่เคยเห็นหน้าทั้งสามตัวนี้ก็ตามรูปด้านล่างเลยค่ะ) และก็ยังจะมีของกระจุกกระจิกอย่างอื่นอีก กระปุกใส่แป้ง ที่คาดผม ชุดพาชนะใส่อาหารสำหรับปิกนิก ...สองพี่น้องเค้าจะโรลเพลย์กันเองที่บ้านไม่ได้ตั้งใจจะให้ใครรู้นะคะ
 
 
 
- ส่วนสาวคนไหนจะมาล่วงรู้เรื่องลับๆที่พ่อหนุ่มโอห์มชอบเจ้าคุมะ ก็ต้องรอดูในเอนทรีต่อๆไปนะคะ หึหึหึ
 
- ขอบคุณ @alyssa-cubic และ@sr-wish ที่ช่วยเช็คคาร์สาวๆให้นะคะ //โค้ง
 
 
 
 
หมดเวลาพักแล้ว ไปทำงานต่อแล้วค่ะ
พบกันใหม่เอนทรีหน้า Money mouth

Comment

Comment:

Tweet

แหมมมมมมม คุณชายโอห์มคะะะะ

ตอนแรกเหมือนจะซวย กลายเป็น G.B. จำเป็นของสาวสวยถึงสองคน ไป ๆ มา ๆ ดันหลงเสน่ห์ของสาวนางหนึ่งไปแล้วสิน้า เคร้ ๆ ๆ ๆ

ตอนแรกเหมือนจะเป็นนนท์แฮะ แต่ไป ๆ มา ๆ ....โถ่ พ่อคุณทูนหัว ชะตาเธอหลังจากนี้สนุกสนานแน่จ้ะquestion

โอห์มเขินนี่น่าแกล้งจริง ๆ แหละค่ะ เพราะฉะนั้นเราจะสนับสนุนให้คุณชายตกเป็นเบี้ยล่างต่อไปเรื่อย ๆ นะคะ

#4 By Fern-CS#4 on 2014-08-08 01:31

@alyssa-cubic จริงๆแล้วโอห์มไม่ได้ประทับใจที่ความสวยอย่างเดียวมีจุดที่หลุดเขียนไปท่อนหนึ่งด้วยความที่รวบรัดตัดความไม่อยากให้เรื่องยาวมากเินไป แต่ไม่เป็นไรไว้ซ่อมให้เอนทรีต่อๆไปนะจุ๊ cry ...
พี่ชอบเจ้าคุมะที่สุดชอบหน้าตอนมันง่วงๆ มึนๆ น่ารักดี โคริจังก็ชอบแต่ติดตรงที่มันสีขาวเลยไม่ค่อยซื้อของลายโคริมาใช้ confused smile
ขายออกแล้วรึเปล่า??? อืม... ยกให้ป่ะล่ะ 555 เค้าจะจีบจริงล่ะนะ

@satan-lucus ขอบคุณจ้า cry cry cry พี่ชอบตอนเขียนโอห์มเขินเหมือนกัน มันดูน่ารักมุ้งมิ้ง น่าหยิกน่าแกล้งสุดแระ question 

#3 By Adeya on 2014-07-09 09:35

ตายแล้วพี่โอห์มมมม น่าสงสาร แถมลืมคุมะของน้องอีก โดนงอนแน่เลยค่า โอ๋ ๆ นะคะ

ชอบฟิคที่พี่หวานเขียนมากเลยค่ะ มันดูนุ่ม ๆ ฟีลกู้ด เชิญชวนให้อ่าน แบบอ่านแล้วต้องอมยิ้ม 5555

แต่อัยย์ฟิคนี้ทำใบเตยหงุดหงิดนิด ๆ อะค่ะ มันทำให้นึกถึงความทรงจำเก่า ๆ แบบว่าไม่ค่อยโอเคกับคนแนวนี้ 555 /นี่ก็อินมาก

(อีกอย่างที่เป็นเสน่ห์ของฟิคพี่หวานคือ เขียนอะไรแล้วมันดูดึงดูดให้ใบเตยอินไปกับมันอะค่ะ 5555)


แต่ต่อนที่โอห์มเขินนั่นมันโอเคมากเลยค่ะ บรรยายซะจนใบเตยหายหงุดหงิดอัยย์ไปเลยเหมือนกัน น่าร้ากกกกกกกกก big smile big smile big smile

#2 By ~ คุณใบเตย ~ on 2014-07-07 18:43

โถ... พ่อคุณทูนหัว อะไรมันจะซวยต่อเนื่องไม่หยุดไม่หย่อนขนาดนี้คะ เบญจเพสก่อนกำหนดรึเปล่าคะ คุ้ณ!!   #มันเบญจะเพสเพราะมาเจอลูกเอ็งเนี่ยแหละ

การทรงอัยย์มันต้องใช้อินเนอร์ค่ะพี่หวาน ถ้าไม่ใช่คนไลฟ์สไตล์แบบบีและวูลฟ์แล้ว อาจจะต้องปรับต้องจูนกันนิดนึง ความหน้ามึนตะแล๊ดแท่ดๆ ให้คนไม่เกลียดนี่มันเป็นสกิลค่ะ #โดนวูลฟ์ถีบข้อหาเหมารวม

คิดดูแล้วกัน ขนาดทำให้คนอื่นเขาลำบากมันยังไม่โดนด่าเพราะเขาหลงรูปมันอะเลย อะโหยยย--- ไม่ใช่ดวงอุปถัมป์แล้วจะเรียกอะไร๊! (คือจริงๆ มันก๊าวนะ แต่ทำไมคอมเม้นต์บีทำเสื่อมแบบนี้ ๕๕๕๕๕)

คุมะอยู่กับลูกเค้าชัวร์เพื่อความเถิดเทิง ตอนนี้นางคงนึกว่าได้ของแถม open-mounthed smile  แถมบ้านแกสิมาเป็นเซท โทรมาซีคะ คุณ เดี๋ยวไอยวริญท์หอบไปคืนให้ที่ร้านเองนะคะ  คริคริ open-mounthed smile open-mounthed smile

ปล. ชอบไอ้เป็ดโทริสุดเลยอะค่ะ หน้าตากวนบาทามาก มันใช่
ปลล. นี่คือลูกเค้าขายออกแล้วใช่ปะก๊ะ ตายแล้วว จุดพลุฉลองแป๊ป

#1 By *Alyssa* on 2014-07-07 15:28