Numtan@Cubicschool

ผู้ถูกพาดพิง : ไวทยา (ไวท์) 

แขกรับเชิญ : ติน ตรี นายน์ รัม รุจ

 
"We Can Only Learn to Love by Loving - Iris Murdoch"

[I]

สายตา

ฝ่ามือ

น้ำเสียง

.

.

.

ภาพเมื่อวานยังคงค้างอยู่ในสมองฉัน เหมือนมีใครหยุดเครื่องเล่นดีวีดีเอาไว้อย่างงั้น ไม่ว่าตอนไหนก็ยังคงหวนให้นึกถึง...

"น้ำตาลดูสิ เด็กๆพวกนั้นสิ เหมือนพวกเราตอนเด็กๆเลยเน๊อะ" พี่โน๊ตพูดพลางชี้มือไปที่เด็กสามคนที่กำลังเดินข้ามทางม้าลายผ่านหน้ารถเรา เด็กผู้ชายตัวโตแต่งชุดลูกเสือสีกากีของเด็กมัธยมจูงมือน้องสาวสองคนในชุดนักเรียนประถม กระโปรงเอี๊ยมสีน้ำเงิน คนหนึ่งหัวเราะร่าเริง แย่งเอาหมวกของพี่ชายมาใส่ ส่วนอีกคนหนึ่งเดินกำมือพี่ชายไว้แน่นอย่างกับกลัวว่าพี่จะหายไปไหน อืม... เหมือนจริงๆด้วย พี่โน๊ตน่ะชอบเอาหมวกลูกเสือพี่มาเล่นเป็นคาวบอย ส่วนฉันก็ติดพี่นัทหนึบอย่างกะตังเมตั้งแต่เล็กๆแล้ว

"แหม วัยรุ่นสมัยนี้ทำอะไรกันประเจิดประเจ้อกลางถนน" จู่ๆแม่พูดขัดจังหวะ ภาพเมื่อครู่ถูกดึงทิ้งอย่างฉับพลัน "ดูดู๊ เดินจูงมือกันกระหนุงกระหนิงเชียว เห็นแล้วอกจะระเบิดพ่อแม่ไม่สั่งสอนบ้างรึไงนะเด็กพวกนี้"

สายตาของฉันจับจ้องอยู่ที่มือของคู่รักวัยรุ่นสองคนนั้นด้วยความรู้สึกประหลาด มือของทั้งสองคนจับกันอย่างหลวมๆ ปลายนิ้วเรียวยาวของฝ่ายชายเกี่ยวสานกับนิ้วเรียวเล็กของฝ่ายหญิง... โดยไม่รู้ตัวมือของฉันก็เคลื่อนมาจับกันแน่น จนพี่โน้ตหันมาถามด้วยหน้าตาฉงน

"น้ำตาลมือเป็นอะไรรึเปล่า"

"เอ๋"

"อยู่ๆนั่งจับมือตัวเองทำไมอ่ะ"

"ไม่รู้สิคะ" ฉันหันออกไปมองนอกหน้าต่าง หลบสายตาพี่สาว

"หนาวเหรอลูกเดี๋ยวแม่หรี่แอร์ให้นะ"

ฉันไม่พูดอะไรต่อได้แต่เหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง... เหมือนกันเลย... เด็กสองคนนั้น

เหมือนฉันกับเขาเมื่อวานเลย...

[II]

คุณแม่จอดรถส่งฉันทีหน้าโรงเรียน ฉันรีบหอบของเข้าโรงเรียนอย่างระมัดระวัง วันนี้นอกจากเป้หนังสือแล้วยังมีย่ามอีกตั้งสองใบแน่ะ

"โอ้โห น้ำตาลหอบของเยอะเชียว" อารุจเดินมาทักขณะที่ฉันกำลังเดินขึ้นอาคารเรียน "มาผมช่วยถือนะ"

"ขอบใจจ้า ระวังหน่อยนะมีไข่อยู่ในถุง" ฉันส่งย่ามให้อารุจ

"เอาไข่มาเยอะเลย วันนี้จะทำขนมที่ชมรมอีกล่ะสิครับ... งั้นผมขอเป็นค่าจ้างช่วยถือหนึ่งชิ้นนะ" เขายิ้ม

"วันนี้บางคนจะทำอะไรไม่เห็นจะน่าสนใจเลย!" เสียงนายน์ตะโกนขึ้นมาจากบันไดชั้นล่าง เธอเดินกระแทกเท้าตึงตังขึ้นมา หันมามองฉันแว่บหนึ่งแล้วสะบัดใบหน้างอง้ำเดินผ่านไป

"โกรธกันเหรอครับ" อารุจถามหน้าซื่อ

"เปล่าค่ะ นายน์งอนน้ำตาลน่ะค่ะ" ฉันตอบอารุจยิ้มๆ อดขำท่าทางของนายน์ไม่ได้ "รีบเดินกันดีกว่าค่ะ เดี๋ยวรุจถือของน้ำตาลหนักแย่เลย"

รีบไปง้อดีกว่าเรา งอนตั้งแต่เมื่อคืนละ...

"นายน์อ่ะ น้ำตาลขอโทษน๊า" ฉันเกาะแขนนายน์ ส่งสายตาเว้าวอนเธอยังคงหันหน้าหนี

"ไม่ต้องมาพูดเลยคนใจร้าย สัญญากันแล้วแท้ๆว่าวันนี้จะทำสตรอเบอร์รี่ครีมชีสด้วยกัน"

"น่านะ น้ำตาลอยากทำอย่างอื่นก่อนนี่นา... อย่างอนเลยน๊า"

"อ๋อ เดี๋ยวนี้เห็นคนอื่นสำคัญกว่านายน์เหรอ"

"เปล่าซะหน่อยนึง"

ทันใดนั้นฉันก็เหลือบไปเห็นไวทยาเดินเข้าห้องมาพอดี จึงลุกจากที่เดินไปทักเขา

"ดีจ้า ไวท์"

"อืม เมื่อวานไม่เป็นหวัดสินะ" ไวทยามองฉันเหมือนกับกำลังสำรวจว่าอาการดีครบทุก 32 ส่วนรึเปล่า

"จ้า ขอบใจนะที่เป็นห่วง... เอ่อ วันนี้ตอนเย็นไวท์ว่างรึเปล่าจ๊ะ"

เขาพยักหน้า พลางเอากระเป๋าวางบนโต๊ะ

"คือว่า... น้ำตาลมีเรื่องจะพูดด้วยน่ะจ๊ะ เลิกชมรมแล้วช่วยอยู่รอที่ห้องเรียนได้มั้ยจ๊ะ"

"ได้ แต่มีเรื่องอะไรเหรอ"

"บอกตอนนี้ไม่ได้อ่ะ" ไวทยาทำหน้าสงสัย ฉันเลยรีบตัดบท "เจอกันเย็นนี้นะ"

[III]

เมื่อถึงคาบชมรมเพื่อนๆดูจะผ่อนคลายที่จะได้สนุกกับการทำอาหารที่ตัวเองเตรียมมา แต่ฉันกลับตื่นเต้นยืนถือผ้ากันเปื้อนนิ่งอยู่กับที่อยู่ 1 - 2 นาทีก่อนจะผูกเข้ากับชุดนักเรียน พร้อมกับสูดลมหายใจฟอดใหญ่... เอาล่ะ ฉันพร้อมแล้ว!!! วันนี้เมนูของฉันคือ...

"ไข่ตุ๋นแบบญี่ปุ่น"

ปรกติแล้วฉันกับนายน์จะทำขนมด้วยกันที่ชมรมทำอาหาร ในตอนกลางคืนเรามักคุยกันทางโทรศัพท์ก่อนเสมอว่าจะทำอะไรที่ชมรม แต่ครั้งนี้ฉันเกิดเปลี่ยนใจมาทำไข่ตุ๋น นี่จึงเป็นสาเหตุที่นายน์งอนฉันตั้งแต่เมื่อคืน ส่วนเหตุผลที่ฉันเปลี่ยนใจนั้นยิ่งทำให้นายน์งอนเข้าไปใหญ่... เพราะฉันทำอาหารให้คนอื่นที่ไม่ใช่เธอ ซ้ำร้ายยังเป็นคนที่เธอไม่ค่อยชอบหน้าเท่าไหร่เสียด้วย

ไม่รู้ว่าจะถูกปากคนกินรึเปล่านะ เขาไม่ได้บอกเสียด้วยว่าชอบไข่ตุ๋นแบบไหน แต่ฉันชอบไข่ตุ๋นแบบญี่ปุ่นมากกว่า เพราะรสชาติออกหวานๆนิดหน่อย แล้วก็ตื่นเต้นเวลาที่ตักลงไปถึงก้นถ้วย (ฉันชอบทายว่าเขาใส่เครื่องอะไรบ้าง) เหมือนเล่นเกมหาขุมทรัพย์ยังไงอย่างงั้น... เอาเป็นว่าเครื่องปรุงของฉันก็มี...

ไข่ไก่

โชยุ

ฮอนดาชิ *ผงชูรสญี่ปุ่น*

เห็ด

กุ้งสด

ลูกชิ้นปลา

แปะก๊วย

ผักชี 

ฉันเตรียมตั้งซึ้งบนเตาแก๊สระหว่างที่รอน้ำเดือดก็มาเตรียมเครื่องปรุง ส่วนวิธีทำนั้นง่ายมาก ตอกไข่ใส่ชามแล้วใช้ตะเกียบตีไข่ จากนั้นผสมผงฮอนดาชิกับน้ำแล้วเทผสมกับไข่ที่ตีแล้ว นำผ้าขาวบางหรือกระชอนตาถี่ๆมาช้อนฟองอากาศออกไป จากนั้นค่อยๆเทไข่ใส่ถ้วยที่หั่นเครื่องเตรียมไว้ และนำไปนึ่งในซึ้ง พอไข่สุกก็เอาผักชีมาแปะบนหน้าไข่ตุ๋น เท่านี้ก็เรียบร้อย

แต่เนื่องจากเวลามีจำกัด ฉันจึงเอาแรฟหุ้มอาหารมาปิดที่ปากถ้วย เพื่อทำให้ไข่สุกเร็วขึ้น จะได้เอามาชิมถ้ายังไม่ได้รสชาติที่ต้องการจะได้เริ่มทำใหม่

"โอ้โห... ไข่ตุ๋นน่ากินจังเลยน้ำตาล" ติน เพื่อนสาวหัวเห็ดเดินมาดูไข่ตุ๋นของฉัน (ไม่รู้ทำไมเห็นตินแล้วนึกถึงพี่หยินทุกทีเลยอ่ะ)

"ขอบใจจ้า ตินช่วยชิมให้น้ำตาลหน่อยสิว่ารสชาติใช้ได้รึยัง"

"ได้เลยๆ... อ่าว แล้วไม่ให้นายน์ชิมให้เหรอ?"

"นายน์... ไม่ชอบไข่ตุ๋นล่ะมั้ง" ฉันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ นายน์ทำหน้าบูดสนิทขณะที่กำลังบีบครีมบนเค้ก ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นว่าก้อนครีมดูเหมือนเปลวเพลิงลุกโชติอยู่บนเค้กเสียแล้ว...

"อืม เราว่ารสชาติมันอ่อนไป เหมือนขาดอะไรบางอย่างล่ะ น้ำตาล" ตินพูดหลังจากชิมไป 2 - 3 คำ

"เหรอจ๊ะ..." ฉันหยิบช้อนมาตักชิมบ้างก็รู้สึกเหมือนติน แต่ไม่รู้ว่าลืมใส่อะไรลงไป "จริงด้วย น้ำตาลลืมใส่อะไรน้า"

ให้คนอื่นช่วยชิมบ้างดีกว่า... นายน์คงไม่ช่วยเราแน่งานนี้ เดี๋ยวเจอเค้กสตรอเบอร์รี่พิฆาต... ฉันจึงเดินถือถาดไข่ตุ๋นร่อนไปหาเพื่อนๆคนอื่นๆ

"ตรี กับ รุจช่วยชิมหน่อยสิจ๊ะ... ไม่รู้น้ำตาลลืมใส่อะไรอ่ะ"

"ได้เลยจ้า/ครับ" ทั้งสองคนหยิบไข่ตุ๋นไปคนละถ้วย แต่ก็ยังบอกไม่ได้อยู่ดีว่าฉันลืมใส่อะไร

"ผมว่าสีไข่มันดูซีดๆนะครับ ปรกติมันจะออกเหลืองๆ นวลๆ น่าจะลืมใส่พวกซอสอะไรสักอย่าง..."

"ใช่ๆ นั่นแหละ แต่นึกชื่อไม่ออก ติดอยู่ตรงปลายจมูกนี่แหละ" ตรีเสริม

งั้นก็เหลือคนสุดท้ายที่จะช่วยได้... ฉันมองไปทางเพื่อนสาวผมทรงบ๊อบเทสุดห้าว... เจ๊ใหญ่ประจำห้อง... ผู้หญิงที่น่าเกรงขามที่สุดในห้อง ม. 4/1

... ปันรัก

"...รัมจ๊ะ" ฉันเดินไปใกล้ๆเพื่อนสาวอย่างกล้าๆกลัวๆ

"มีอะไร" รัมหันมามองหน้าฉันแว่บหนึ่งก่อนจะหันกลับไปทำเมนูของเธอต่อ

"ช่วยชิมไข่ตุ๋นของน้ำตาลหน่อยได้มั้ยจ๊ะ น้ำตาลให้ทุกคนชิมแล้วแต่ไม่มีใครบอกได้เลยว่าลืมใส่อะไร..." รัมหันมามองหน้าฉันนิ่งๆ ตาแหลมเฉียบคมจ้องเขม็งทำให้ยิ่งดูหน้ากลัวเข้าไปใหญ่ "เอ่อ... ตอนนี้ก็มีรัมคนเดียวที่ช่วยน้ำตาลได้ ขอร้องล่ะน้า"

"เอามาสิ" รัมตอบห้วนสั้นที่สุด

ในที่สุดรัมก็คว้าไข่ตุ๋นไปชิมคำหนึ่ง ริมฝีปากเรียวบางเม้มเข้าหากัน แล้วเธอก็ทำหน้าเหมือนนึกออกว่าขาดเครื่องปรุงอะไร รัมเดินตรงมาที่โต๊ะวางเครื่องปรุงของฉันพลางกวาดตามองของแต่ละอย่างเหมือนกำลังหาอะไรอยู่ จากนั้นนิ้วเรียวยาวของเพื่อนสาวก็หนีบขวดโชยุขึ้นมาจากกองวัตถุดิบทำขนมของนายน์ ทั้งถุงแป้ง ถุงน้ำตาล ถุงผงฟู ฯลฯ ที่วางเกลื่อนกินพื้นที่ส่วนของฉัน

"ใส่ไอ้นี่สิ" รัมยื่นขวดโชยุส่งมาให้ฉัน

"อ๊า! จริงสิ ตีไข่แล้วต้องใส่โชยุด้วยนี่นา!!!"

"เราว่าแล้วว่าไข่มันจืดไปนิด" ตินพูด

"มิน่าล่ะ สีไข่ถึงซีด แล้วก็ไม่มีกลิ่นหอมเพราะขาดโชยุไปนี่เอง" รุจพึมพำ "เก่งสุดยอดไปเลยครับเจ๊"

ทุกคนปรบมือให้รัม (แน่ล่ะ ยกเว้นนายน์)

"ขอบใจนะจ๊ะรัม" ฉันวิ่งเข้าไปกอดแขนเธอ "รัมเก่งที่สุดเลย"

"ไม่เป็นไร คราวหน้าใส่เครื่องให้มันครบๆล่ะ ไม่งั้นทำออกมาแล้วจะเสียของ" น้ำเสียงของรัมยังคงฟังดูแข็งๆ แต่ฉันได้เห็นสีหน้าอ่อนโยนของรัมแว่บหนึ่ง ก่อนที่เธอจะปั้นหน้าดุเป็นเจ๊ใหญ่คนเดิม

ฉันยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมาดูพบว่าใกล้จะหมดคาบแล้ว จึงรีบไปทำไข่ตุ๋นชุดใหม่ออกมา ทันเวลาเลิกเรียนพอดี นายน์ใช้สตรอเบอร์รี่ครีมชีสพิฆาตพี่เย้เยไปเรียบร้อยแล้ว แต่ยังไม่ได้เก็บโต๊ะทำอาหาร ฉันเลยอยู่ช่วยเธอก่อน ทั้งที่อีกใจหนึ่งก็ไม่อยากให้คนที่นัดไว้รอนาน

"จะไปก่อนก็ไปเลยไม่ต้องคอยหรอก" นายน์ปัดมือฉัน "เดี๋ยวคนที่นัดไว้จะรอแย่..."

ฉันเลิกคิ้วมองนายน์ ปรกติแล้วเธอไม่ชอบงานเก็บกวาดเลยมักอ้อนให้ฉันช่วยเก็บเป็นประจำไหงคราวนี้เกิดจะทำเองล่ะ ความจริงฉันก็ไม่อยากให้เธองอนฉันแบบนี้ไปตลอดหรอกนะ แต่เพราะวันนี้อยากทำอะไรพิเศษให้ใครบางคนเท่านั้นเอง

"งั้นน้ำตาลไปก่อนนะ... เจอกันที่ห้องจ๊ะ"

[IV]

ฉันใช้เวลาไม่นานก็เดินไปถึงห้องเรียน ไวทยานั่งรอฉันอยู่ที่โต๊ะของเขา ใบหน้าคมคายกับดวงตาที่จ้องตรงมาทำให้ฉันใจเต้นนิดหน่อย

"ชมรมเลิกแล้วเหรอ"

"จ้า แปปนึงนะ น้ำตาลเอาของไปวางที่โต๊ะก่อน" ฉันเดินเข้าห้อง วางข้าวของที่เตรียมมาลงบนโต๊ะ แล้วถือถุงกระดาษสีสวยใบจิ๋วที่ข้างในมีไข่ตุ๋นอุ่นๆตั้งอยู่อย่างระมัดระวังไปหาไวทยา

"เอ่อ... เรื่องที่น้ำตาลจะบอกไวท์น่ะ... " ฉันเริ่มต้นทั้งที่ในหัวสมองว่างเปล่า ไม่มีคำพูดต่อจากนั้น "คือว่า..."

อ้าว... แย่ล่ะพอเอาเข้าจริงๆ ไหงนึกไม่ออกว่าจะพูดว่าอะไรอ่า...   ความเงียบเข้ามาปกคลุมห้องเรียนอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่เราสองคนจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงกระซิบออกมาจากนอกห้อง

ชักช้าอยู่ได้จะบอกอะไรก็รีบบอกๆซะสิ... จะได้จบๆซะที...

เอ้า แม่คู๊ณพิรี้พิไรอยู่นั่นแล้ว...

น้ำตาลเค้าเป็นคนเรียบร้อย จะให้พูดโผงผางไปเลยได้ไงล่ะจ๊ะ

จะบอกอะไรไอ้หงอกไม่เห็นเกี่ยวกับฉันเลยนี่

เฮ้ย ...อย่าพูดเสียงดังสิ เดี๋ยวก็ได้ยินกันหมดหรอก

.

.

.

"พวกที่อยู่ตรงนั้นน่ะ จะเลิกแอบฟังคนอื่นเขาคุยกันได้รึยัง!" ไวท์ประกาศก้อง

"......" บรรดาสมาชิกชมรมทำอาหารที่ยืนแอบอยู่หน้าประตูห้อง ม.4/1 ทำยิ้มหน้าเหยเก หัวเราะแฮะๆ

"แล้วไงอ่ะ พวกเราแค่จะเข้าห้อง แต่เห็นนายกับน้ำตาลคุยกันอยู่เลยไม่อยากรบกวนเท่านั้นเอง" นายน์พูดโพล่งหน้าตาเฉย แล้วเดินเข้าห้องไป ส่วนคนที่เหลือก็อือออไปกับเธอด้วย

เฮ้อ... แบบนี้รู้กันหมดแล้วสินะ

"ความจริงน้ำตาลก็แค่อยากจะบอกขอบคุณไวท์สำหรับเรื่องเมื่อวาน แล้วก็..." ฉันยื่นถุงกระดาษให้ไวทยา "อาจจะไม่ถูกปากไวท์ แต่ก็ตั้งใจทำมาเป็นของตอบแทนนะจ๊ะ"

ไวทยาทำหน้าประหลาดใจเมื่อเห็นไข่ตุ๋น ฉันไม่รู้ว่าเขาจะดีใจรึเปล่า เมื่อวานตอนที่เขาเดินมาส่งขึ้นรถเมล์ฉันลองตะล่อมถามแค่ว่าเขาชอบกินอะไรเท่านั้นเอง... ไม่รู้ว่าจะเป็นไข่ตุ๋นแบบที่เขาชอบรึเปล่า ไม่รู้ว่าจะถูกปากมั้ยนะ แต่มันเป็นอย่างเดียวที่ฉันจะตอบแทนได้ เพราะว่าคุณยายสอนเสมอเวลามีใครช่วยเหลืออะไรเราสักอย่างให้ทำอะไรตอบแทนคนคนนั้นด้วย แม้จะเป็นเรื่องเล็กๆ แต่ก็เป็นการแสดงถึงน้ำใจของเราเอง และฉันก็อยากทำออกมาให้ดีที่สุดเท่านั้นเอง

"อืม รสชาติดี"

"ขอบใจจ๊ะ" ฉันยิ้มหน้าบาน

"เอ่อ...คือว่า... ขอถามอะไรอย่างนะ" ตินค่อยๆยกมือขึ้นในอากาศ "น้ำตาลกับไวท์ไม่ได้จะมาบอกชอบกันอะไรประมาณนี้เหรอ?"

ฉันกับไวทยาหันมามองหน้ากัน แล้วก็ตอบพร้อมกันว่า

"เปล่า..."

คราวนี้เพื่อนๆหันไปมองหน้ากันแบบงงๆบ้าง

"แล้วตินไปได้ยินเรื่องนั้นจากใครล่ะ"

ความจริงไม่เห็นต้องถามเลย ก็ต้นเหตุตอนนี้ยืนหน้ามุ่ยอยู่ที่โต๊ะของตัวเองแล้ว ทุกคนหันไปมองหน้าเคร่งแต่เจ้าตัวก็ยังทำหน้าไม่รู้เรื่อง

"นายน์!!!"

"นายน์แค่พูดตามที่เห็น ไม่เห็นว่าจะผิดตรงไหนนี่จ๊ะ" แล้วเพื่อนสาวก็เดินมาดึงแขนฉัน ยิ้มอ้อนเหมือนลืมไปว่างอนฉันมาตั้งแต่เช้า "เสร็จธุระแล้วใช่มะกลับกันเถอะ น้ำตาลเองก็ต้องรีบกลับไม่ใช่เหรอ"

เจอลูกไม้กลบเกลื่อนของนายน์เป็นต้องยอมแพ้ทุกที... เฮ้อออออ ฉันเดินตามเธอไปเก็บกระเป๋า

แต่ทว่าจู่ๆไวทยาก็สำลักบางอย่างออกมาจากไข่ตุ๋นของฉัน มันคือเปลือกไข่... และไม่ต้องสงสัยเลยว่าใครเป็นคนทำ

"นายน์ไม่รู้เรื่องนะ!!!" นายน์วิ่งมาหลบข้างหลังฉัน แล้วทำแลบลิ้นปลิ้นตาใส่ไวทยา เขาทำหน้าเหมือนอยากจะจับนายน์มาพาดเข่าตีก้น

"โดนเข้าแล้วสินะ เพื่อนไวท์... นี่ถ้าได้ตอนเห็นนายน์เทผงฮอนดาชิลงไปเกือบหมดถุงล่ะก็... ขนาดฉันยังขนลุกเลย"

"ห๊า...." ทุกคนโวยลั่น ไวทยาอึ้งจนเกือบทำช้อนหล่น

"เฮ้ๆ รุจมั่วแล้ว นายน์ไม่ได้ทำซะหน่อย"

"ฮ่าๆๆๆ ล้อเล่นน่า ล้อเล่น"อารุจหัวเราะตัวงอ "หน้าเพื่อนไวท์ตอนหลุดเก๊กนี่ก็น่ารักดีว่ะ กรั่กๆๆๆ"

"ไอ้รุจ!!!!!!!!!!!" ว่าแล้วไวทยาก็วิ่งไล่รุจออกไปนอกห้อง

ส่วนคนที่อยู่ในห้องก็แยกย้ายกันเก็บของ เพื่อนๆที่กลับมาจากชมรมอื่นเริ่มทยอยเข้ามาในห้อง

"ถ้ารู้ว่ายัยนั่นให้ชิมเพื่อเอามาให้ไอ้หงอกกิน รู้งี้ฉันไม่ช่วยดีกว่า" รัมบ่นอุบอิบ ขณะเดินผ่านโต๊ะฉันไปที่ล็อกเกอร์

"แต่ฉันรู้ตั้งนานแล้วนะว่าจะเป็นแบบนี้" ตรีพูดพลางดันหลังรัมให้เดินไปที่หลังห้อง

"รู้แล้วทำไมไม่บอกล่ะ"

"บอกแล้วรัมจะได้ไข่ตุ๋นกลับไปฝากน้องๆที่บ้านเหรอ"

รัมยืนนิ่ง มือที่ถือถุงกระดาษของฉันกำเข้าหากันแน่น แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตรีหันมายิ้มให้ฉันพร้อมกับชูสิงนิ้วให้ ฉันยิ้มตอบ แล้วหันกลับไปเก็บของกลับบ้านกับนายน์

.

.

.

ถ้าจะถามว่าความรู้สึกของฉันต่อไวทยาเป็นอย่างไร

.

.

. 

ฉันก็คงจะตอบว่าเหมือนเด็กพี่น้องสามคนที่ฉันเจอเมื่อเช้านี้แหละค่ะ เวลาที่ฉันมองไวทยาเหมือนกับมีเงาของพี่ชายซ้อนทับอยู่ จริงๆแล้วเขาไม่เหมือนพี่เลยสักนิด พี่ชายของฉันเป็นคนร่าเริง ยิ้มง่าย มนุษยสัมพันธ์ดีสุดๆ แต่ส่วนที่เหมือนกันคงเป็นการกระทำที่ดูอ่อนโยนล่ะมั้ง ฉันเลยนึกถึงพี่ชายเวลาอยู่ใกล้ๆไวท์ รู้สึกว่าพึ่งพาได้ ไว้ใจได้ และก็ชอบเวลาที่เขาอ่อนโยนกับฉัน รู้สึกอบอุ่น

เหมือนพี่ชายอยู่ใกล้ๆเลย...

[จบ]

[สรุป]

- น้ำตาลอยากตอบแทนเรื่องที่ไวท์ช่วยเหลือตัวเองเมื่อวาน เลยเตรียมของมาทำเมนูโปรดของไวท์

- นายน์งอนน้ำตาลที่ไม่ยอมทำขนมเค้กตามที่เคยคุยกันไว้

- น้ำตาลทำไข่ตุ๋นแบบญี่ปุ่นที่ชมรม แต่พอชิมแล้วรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างเลยให้เพื่อนๆที่ชมรมช่วยชิม ปรากฎว่าไม่มีใครบอกได้ว่าขาดอะไร น้ำตาลเลยรบวบรวมความกล้าไปขอให้รัมช่วยชิม

- รัมเฉลยว่าน้ำตาลลืมใส่ โชยุ ทุกคนต่างชื่นชมในตัวรัม (ยกเว้นนายน์ที่งอนน้ำตาลอยู่เลยไม่รับรู้อะไรทั้งสิ้น)

- น้ำตาลกลับมาพบไวท์ที่ห้องเรียนตามที่นัดไว้ โดยไม่รู้ตัวว่าเพื่อนๆแอบตามมาดู

- ติน ตรี นายน์ รุจ รัม ต่างเข้าใจผิดว่า น้ำตาลจะทำไข่ตุ๋นมาบอกชอบไวท์

- ทั้งคู่ปฏิเสธว่าไม่ได้ชอบกัน

- สรุปว่าน้ำตาลรู้สึกชอบไวท์แบบพี่ชาย ไม่ได้มีอะไรลึกกว่านั้น คาดว่าทั้งคู่คงสนิทกันมากขึ้น 5 เลเวล // ส่งยิ้มให้ผปค.ไวท์

[คุยกับผปค.]

- ยาวนิดนึงนะคะ ถ้าไม่มีเวลาอ่านจะอ่านสรุปเอาก็ได้ค่ะ แค่นี้ก็ดีใจมากมายแล้ว... ไม่อยากตัดเป็น 2 ตอน

 เขียนมา 3 เอนทรี ก็ยังเข้าทรงไวท์ไม่เนียน    แต่เป็นตัวละครที่ท้าทายค่ะ แล้วก็เป็นอันว่าซีรีส์ระหว่างน้ำตาล กับ ไวท์ ก็จบลงพร้อมกับความหวานแหววของน้ำตาล... หลังจากนี้จะไปเล่นกับลูกๆคนอื่นบ้างล่ะนะ //ระวังให้ดีเราจะไปเคาะประตูบ้านท่าน

- ผปค.แขกรับเชิญทั้ง 5 คน รบกวนช่วยตรวจคาแรคเตอร์ของลูกๆด้วยนะคะ ถ้ามีอะไรผิดพลาดเม้นบอกได้เลยนะคะ หรือจะอีเอมเอสก็ได้ค่ะ ยินดีรับฟังทุกความเห็น //เตรียมจิ้มคีย์บอร์ด... แฮะๆ