Numtan@Cubicschool

ผู้เกี่ยวข้อง : ไวทยา (ไวท์)

Timeline : หลังจากเปิดเรียน 1 เดือน

[I]

จ๋อม... แจ๋ม... เสียงน้ำกระฉอกบนทางเดินตามจังหวะเท้าของฉัน ขณะนี้ฝนตกพรำๆ และมีท่าทางว่าจะตกหนักในไม่ช้า พื้นอาคารเรียนมีน้ำเจิ่งแฉะไปหมดเพราะฝนสาดเข้ามา ฉันพยายามก้าวอย่างระมัดระวังไม่ให้ลื่นล้ม แต่ด้วยอารามที่รีบเลยลื่นไถลลงไปนั่งจ้ำเบ้ากับพื้นจนได้ และที่โชคร้ายกว่านั้น...

พวงกุญแจที่ถืออยู่หลุดจากมือกลิ้งตกลงไปในทางระบายน้ำ!!! ฉันรีบเอามือล้วงลงไปคว้าขึ้นมา โดยไม่สนใจเก็บร่มกับของที่หกกระจายจากถุงผ้า ปรากฏว่ามือของฉันดึงกุญแจขึ้นมาได้ แต่ตัวตุ๊กตาหมาน้อยกลับหลุดจากพวงกุญแจร่วงลงไปอีกครั้ง คราวนี้ไม่ว่าจะเอามือควานหาเท่าไหร่ก็คว้าอะไรไม่เจอทั้งสิ้น

ตุ๊กตาตัวนั้นเป็นของสำคัญมากชิ้นหนึ่งที่ฉันมี... มันสำคัญกว่ากุญแจล็อกเกอร์ สำคัญกว่ากุญแจบ้าน และอาจสำคัญกว่าของติดตัวของฉันทั้งหมดในตอนนี้ก็ได้ ฉันจะทิ้งมันไปแบบนี้ไม่ได้...

ทำอย่างไรดี... ฉันจะเอามันขึ้นมายังไงดี!!! ฉันพยายามตั้งสติถามตัวเอง... เปิดฝาทางระบายน้ำนี่สิ จะได้เห็นว่ามันกลิ้งไปตรงไหน

ฉันคุกเข่าลงกับพื้นเอาสอดมือลงไปในช่องที่แผ่นคอนกรีตวางต่อๆกัน แล้วออกแรงสุดตัวยกขึ้นมา แต่เท่าที่ทำได้ฉันยกมันขึ้นมาเหนือพื้นได้ไม่ถึงคืบก็ต้องวางมันลงคืนที่

โอย จะทำยังไงดีล่ะทีนี้... ป่านนี้เจ้าหมาน้อยของฉันจะถูกน้ำพัดไปถึงไหนแล้วนะ!!! ของสำคัญขนาดนี้ทำไมถึงไม่เอาเก็บลงกระเป๋าตอนที่ปิดลอกเกอร์ก่อนนะ เราประมาทเองที่รีบวิ่งถือมันลงมาจากห้องเรียน ไม่งั้นมันก็ไม่หล่นลงท่อ เรามันบ้าจริงๆ งี่เง่าที่สุด สุดท้ายฉันก็เอาแต่นั่งร้องไห้ตำหนิตัวเองอยู่ตรงนั้น

"เกิดอะไรขึ้น" อยู่ๆก็มีเสียงใครบางคนยืนพูดอยู่ตรงหน้าฉัน ความรู้สึกแว่บนั้นเหมือนมีเทวดามาโปรดก็ไม่ปาน

"ไวท์..." ฉันเงยหน้าขึ้นมองผู้ชายร่างสูง ผมสกินเฮดในชุดนักเรียนที่เสื้อหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกง

"น้ำตาลกำลังหาตุ๊กตาที่ติดกับพวงกุญแจนี้อยู่จ๊ะ เมื่อตะกี้น้ำตาลหกล้มเลยทำตกลงไปในท่อ แต่เก็บมาได้แต่กุญแจ"

ไวทยาไม่พูดพร่ำทำเพลงใดๆ เขาลงมือยกแผ่นคอนเกรีตหนักอึ้งขึ้นมาวางบนพื้นข้างๆทีละแผ่นโดยไม่ทันที่

"อ๊า... ไม่ต้องทำขนาดนั้นก็ได้จ๊ะไวท์" ฉันรีบยกมือขึ้นห้าม แต่คนตรงหน้าฉันกลับหันมาพูดเสียงเรียบ

"ก็เธออยากได้มันคืนไม่ใช่เหรอ"

ไม่นานนักฝาทางระบายน้ำก็ถูกเปิดออกเป็นทางยาวมาเรื่อยๆจนเกือบสุดทางก็ไม่พบตุ๊กตาของฉัน เมื่อไวทยายกฝาคอนกรีตแผ่นสุดท้าย มีโพรงกั้นด้วยเหล็กซี่เล็กๆกั้นไม่ให้เศษใบไม้ หรือขยะตกลงไป ฉันค่อยๆเอามือแหวกใบไม้ออกดูก็เจอตุ๊กตาหมาน้อยของฉันในที่สุดฉันรีบคว้าตัวมันขึ้นมาก่อนที่มันจะหล่นลงไปในโพรง โดยไม่ทันสังเกตว่ามีเศษไม้ติดตะปูเกี่ยวมันอยู่

แค่วกกกกกกกก...........!

เสียงฉีกขาดของสิ่งของในมือ ทำเอาฉันตกใจแทบสิ้นสติ เมื่อคลายมือออกดูพบว่า ตุ๊กตาหมาสีขาวที่มอมแมมเปรอะโคลนไปทั้งตัว ใบหน้าและลำตัวซีกหนึ่งมีแผลขาดหวิ่นลึกเป็นแนวยาวจนนุ่นทะลักออกมา

"ไม่นะ แบบนี้ไม่เอา!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!" 

[II]

"ฝนตกหนัก นั่งหลบฝนที่นี่แล้วกัน"

ไวทยาพาฉันมาหลบฝนที่ใต้ถุนตึกหลังหนึ่งในโรงเรียน เขาวางข้าวของฉันลงกับพื้น แล้วหย่อนตัวลงนั่งพิงตัวกับผนังตึก ฉันเดินไปนั่งข้างๆเงียบๆ มือที่กำตุ๊กตายังคงลูบไล้มันอย่างอาลัยอาวรณ์... ของสำคัญที่มีเพียงชิ้นเดียว หาซื้อที่ไหนไม่ได้ อุตส่าห์ทะนุถนอมใช้อย่างดีมาตลอด กลับพังด้วยน้ำมือของฉันเอง...

ขณะนั้นเราสองคนได้แต่นั่งมองฝนที่ตกกระหน่ำลงมา ไม่มีใครพูดอะไร ฉันได้ยินเพียงเสียงน้ำฝนที่ตกระทบหลังคา ต้นไม้ และพื้นดิน

"ชอบตุ๊กตานั่นมากเลยสิ" ไวท์ส่งสายตามาที่ตุ๊ตาในมือฉัน 

"จ๊ะ..." ฉันตอบเบาๆ จนแทบไม่ได้ยินเสียงออกมาจากปาก "มันเป็นของพี่ชายทำให้ไว้เป็นที่ระลึกเวลาเขาไม่ได้อยู่ด้วย"

"อ่อ... งั้นเหรอ" เขาเหลือบมามองฉันแวบหนึ่ง แล้วนิ่งเงียบไปอีกครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยเบาๆว่า

"ขอโทษนะ"

"มะ ไม่เป็นไร" เขาคงเห็นฉันทำหน้าเศร้าๆล่ะมั้ง...

ไม่จำเป็นต้องขอโทษหรอก ถ้าไวท์ไม่มาช่วยมันอาจจะไม่ได้กลับมาอยู่กับน้ำตาลอีกเลยก็ได้...

ฉันหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากกระเป๋ากระโปรงห่อตัวเจ้าหมาน้อยเอาไว้... เดี๋ยวกลับบ้านไป น้ำตาลจะรีบซ่อมให้กลับมาน่ารักเหมือนเดิมนะจ๊ะ

จากนั้นเราสองคนก็นั่งรอฝนหยุดกันไปเงียบๆ

.

.

.

[III]

"น้ำตาล... น้ำตาล..." เสียงพี่ชายคนโตตะโกนเรียกจากหน้าบ้าน ขณะที่ฉันกำลังเล่นกับเจ้าแมกกี้ที่สนามหญ้า

"มีอะไรเหรอคะพี่นัท" ฉันตะโกนตอบ

"พี่ทำเสร็จแล้ว... ขึ้นมาดูสิ"

"จริงเหรอคะ แปปนึงน้า เดี๋ยวน้ำตาลวิ่งไปหา"

ฉันรีบวิ่งไปหาพี่ชายด้วยความตื่นเต้น พี่นัทจะเอาอะไรให้ดูนะ...

"เป็นไงน่ารักมั้ยครับ?" พี่นัทส่งพวงกุญแจตุ๊กตาหมามาให้

ฉันหลงรักมันตั้งแต่แรกเห็น ตัวมันใหญ่เท่าผ่ามือ ทำจากผ้าขนสัตว์สีขาว นุ่มลื่นเวลาจับ หูยาวๆของมันเย๊บด้วยผ้าชนิดเดียวกันสีดำ จมูกเป็นประดุมรีๆอันใหญ่สีดำ ส่วนตาสองข้างเป็นส่วนที่ฉันชอบมากที่สุด เพราะทำจากลูกปัดสีน้ำตาลเข้ม สีเดียวกับสีตาของพี่นัท และของฉัน

"น่ารักจังเลย" ฉันกอดมันแนบกับหน้า "พี่นัทเย็บผ้าเป็นตั้งแต่เมื่อไหร่ น้ำตาลไม่เห็นรู้เรื่องเลย"

"พี่เห็นเราชอบของแบบนี้เลยลองทำดูน่ะ แล้วก็..." พี่นัทคว้ามือฉันไปกุมเอาไว้ มือทั้งสองข้างนั้นถ้าดูดีๆมีรอยเข็มตำเป็นจุดแดงๆ กับพลาสเตอร์ติดเต็มไปหมด "พี่ตั้งใจทำให้น้ำตาลนะ.. เวลาที่พี่ไปเรียนที่เชียงใหม่น้องจะได้ไม่เหงา"

"ขอบคุณค่ะ" ฉันโผไปกอดพี่นัทไว้แน่น "น้ำตาลรักพี่นัทที่สุดเลย"

แขนข้างหนึ่งของพี่ชายโอบตัวฉันไว้ อีกข้างหนึ่งลูบหัวฉันไปมาเบาๆ อย่างนุ่มนวล ฉันยังคงจดจำความรู้สึกอบอุ่นที่สัมผัสจากตัวพี่ชายในเวลานั้นได้ไม่มีวันลืม ไม่เคยมีตอนไหนเลยที่พี่ทิ้งให้ฉันอยู่คนเดียว...

พี่นัทคะ... น้ำตาลคิดถึงพี่จังเลย

.

.

.

[IV]

ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองกำลังนอนหนุนตักใครบางคน... มือข้างหนึ่งก็มีมือใหญ่ๆที่ไม่คุ้นเคยกุมอยู่ แต่ก็ไม่ได้ตกใจนัก เพราะมือข้างนี้อุ่นมากจนฉันไม่รู้สึกถึงอากาศเย็นท่ามกลางสายฝนที่เพิ่งหยุดตก และเป็นเพราะมือข้างนี้รึเปล่านะที่ดึงฉันออกมาจากความฝัน ถ้าเป็นไปได้อยากอยู่แบบนี้ต่ออีกสักพัก และจะดีแค่ไหนถ้าหันหน้าไปเห็นพี่ชายตัวเองกำลังให้เรานอนหนุนตัก แต่ทว่ามันกลับไม่ใช่อย่างที่คิด

ทันทีที่หันไปเห็นใบหน้าของไวทยา ฉันก็รีบผุดลุกขึ้นมานั่งอย่างสำรวมกิริยา รู้สึกใบหน้าร้อนผ่าวเหมือนไปอังน้ำร้อน ตายละเผลอหลับไปตอนไหนเนี่ย... แถมยังอยากจะนอนต่ออีก...

"ตื่นแล้วเหรอ" ไวท์ตาปรือตื่นขึ้นมา หาวหวอดใหญ่พลางบิดตัวไปมา (คงเมื่อยแย่เลยสิ นั่งให้ฉันหนุนอยู่ตั้งนาน)

"เอ่อ... จ๊ะ" ฉันหลบสายตาเขา "ขอโทษนะ น้ำตาลเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้"

"ไม่เป็นไร... หน้าเธอแดงๆ เป็นไข้รึเปล่า" เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ ยื่นมือมาแตะแก้มฉันเบาๆ "ตัวร้อนจริงๆด้วย ไปห้องพยาบาลเถอะ" น้ำเสียงของเขาอ่อนลงเล็กน้อย

ว่าแล้วเขาก็จัดแจงรวบข้าวของ แล้วเดินมาคว้ามือฉันลุกไปห้องพยาบาล

"มะ ไม่ต้องหรอกไวท์ น้ำตาลไม่เป็นอะไรหรอก" ฉันพยายามแกะมือไวท์ออก

"ไม่เป็นไรได้ไง เธอนอนโดนละอองฝนตั้งนาน เดี๋ยวเป็นหวัดหรอก"

"แน้... บอกว่าไม่เป็นไรก็ไม่เป็นไรสิ เดี๋ยวน้ำตาลกลับไปกินยาที่บ้านก็ได้"

"อย่าดื้อสิ เดี๋ยวเธอก็เป็นหวัดจริงๆหรอก"

เขาออกแรงดึงฉุดฉันลุกขึ้นมา แต่ฉันไม่ขยับเดินตาม...

"ไวท์..."

"หือ?..." เขาหันหลังกลับมา

"ขอบใจนะที่ช่วยน้ำตาล"

"อืม" เขายิ้มแล้วหันหลังกลับไปเดินจูงมือฉันออกไปจากตึก

ภาพชายหนุ่มที่อยู่เบื้องหน้าฉันในตอนนี้ มีเงาของผู้ชายอีกคนที่ฉันรักมากซ้อนทับอยู่...

ถ้าเป็นเขาฉันคงวางใจได้สินะ...

ถ้าเป็นเขาคนนี้ฉันคงจะ

.

.

.

ชอบเขาได้สินะ...

[จบ]

[สรุป]

- น้ำตาลกำลังรีบกลับบ้าน เพราะฝนกำลังจะตกหนัก

- ด้วยความที่รีบเลยลื่นหกล้ม ทำพวงกุญแจตกลงไปในทางระบายน้ำ

- น้ำตาลดึงกุญแจขึ้นมาได้ แต่ตุ๊กตาที่ห้อยอยู่กับกุญแจตกหายลงไปในทางระบายน้ำ

- เนื่องจากเป็นของสำคัญมาก เลยพยายามหาทางเก็บขึ้นมาให้ได้ แต่ไม่สำเร็จ

- ไวท์เดินผ่านมาพอดี จึงมาช่วยน้ำตาล

- น้ำตาลได้ตุ๊กตาคืน แต่โดนตะปูเกี่ยวขาด... น้ำตาลเสียใจมาก

- ขณะนั้นฝนตกหนักมาก ไวท์จึงพาน้ำตาลไปหลบฝนที่ใต้ถุนตึกหลังหนึ่ง

- ทั้งคู่เหนื่อยมากเลยนั่งหลับไป... น้ำตาลฝันถึงพี่ชาย ซึ่งเป็นคนให้พวงกุญแจตุ๊กตาหมาตัวนี้มา เมื่อตื่นขึ้นมาพบว่าไวท์กุมมือตัวเองอยู่ ไม่รู้ด้วยเหตุผลอะไร แต่ลึกๆน้ำตาลเริ่มมีความรู้สึกพิเศษกับไวท์

- มันจะใช่ "ความรัก" หรือไม่ จะเฉลยในเอนทรีหน้านะคะ

[คุยกับผปค.]

- ช่วงนี้งานเข้า... เครียดดดดดดด...  (ชีวิตจริง) มีเรื่องอยากจะทำมากมาย เลยมาแต่งฟิคเรื่องกุ๊กกิ๊กของลูกสาวแก้เครียด แล้วก็คลายเครียดไปได้ส่วนหนึ่ง

- ที่จริงอยากทำเป็น TAG : in the rain แต่ก็ยังงกเก็บไว้ใช้กับตัวละครตัวอื่น แล้วจะได้ทำเมื่อไหร่เนี่ย  เรื่องนี้จึงเป็นพัฒนาการต่อจาก เอนทรี "บุรุษสีขาว" ค่ะ

- ฝากผปค.ไวท์ช่วยเช็คคาแรคเตอร์ลูกชายด้วยนะคะ