Numtan@Cubicschool

ผู้ถูกพาดพิง : นายน์

แขกรับเชิญคนสำคัญ : พี่พลอย

Timeline : วันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2552 (ก่อนวันเกิดพลอย 1 วัน)

[I]

หลังจากเปิดเทอมมาก็มีเรื่องมากมาย เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องนึงที่ฉันต้องจดจำ เป็นเรื่องของบุคคลสำคัญสองคน...

วันนี้เป็นวันศุกร์ที่ 26 มิถุนายน แล้วมันสำคัญยังไงล่ะ ไม่ได้มีบอกในปฏิทินสักหน่อยว่าเป็นวันอะไร แต่ฉันก็นั่งลุ้นอย่างตื่นเต้นว่าเมื่อไหรออดพักเที่ยงจะดัง จะได้ไปหาคนๆนั้น แต่ทว่า...

"ชัญญา กับ ลัลน์ลิตา เดี๋ยวพวกเธอช่วยผมยกสมุดการบ้านกับสื่อการสอนพวกนี้ไปที่ห้องพักครูด้วยนะครับ" ครูปราบพูด

"ค่ะ ครูปราบ" ฉันกับโชโกะขานรับ แล้วจัดแจงแบ่งของที่อยู่โต๊ะครูหน้าห้องเดินถือตามหลังครูปราบไป

ระหว่างทางก็สวนกับเพื่อนๆที่กลับมาจากเรียนปรัชญากับครูชา หนึ่งในนั้นก็คือนายน์

"น้ำตาลจะไปไหนอ่ะ" เจ้าตัวตะโกนเรียก "ไม่ไปกินข้าวด้วยกันเหรอ"

"ช่วยครูปราบถือของจ๊ะ เดี๋ยวมานะ"

"นายน์หิวแล้วๆๆๆ" นายน์ทำเสียงเล็กๆ หน้าเบะ ปากยื่นเหมือนเด็กจะร้องให้

"งั้นกินขนมส่วนของนายน์ไปก่อนก็ได้ ปิ่นโต* (เป็นแบบกล่องพลาสติก 2 ใบ มีสายรัดให้ติดกันเป็น 2 ชั้น) อยู่ในโต๊ะจ๊ะ"

"โอเค"

.

.

.

เมื่อฉันกลับมาที่ห้องคู่หูฉันก็ลงมือกินขนมที่ทำมาเสร็จเรียบร้อยแล้ว สีหน้าของสาวน้อยดูแช่มชื่นผิดกับเมื่อครู่นัก

"อิ่มแล้วล่ะสิ อร่อยมั้ยจ๊ะ" ฉันถามเจ้าตัว พลางหยิบกระดาษทิชชู่ออกมาจากกระเป๋า เช็ดคราบช็อกโกแลตที่เลอะปากเรียวบางสีชมพู

"อื้อ ยกนิ้วให้ 2 เยี่ยมเลย" นายน์ชูนิ้วโป้งในอากาศ "รสชาติกำลังดีเลย ไม่หวาน ไม่เลี่ยน เนื้อเค้กก็นู๊มนุ่ม น้ำตาลพัฒนาฝีมือไปอีกขั้นแล้วสินะ"

"จ้า ขอบใจนะ"

ฉันดีใจสุดๆที่ได้คำชมจากคู่หู จริงๆแล้วฉันชอบรอยยิ้มของนายน์เวลามีความสุขมากกว่า และวันนี้ไม่ได้มีเพียงแค่นายน์ที่จะได้ชิมขนมฝีมือฉัน ยังมีคนสำคัญอีกคนหนึ่งที่ฉันตั้งใจทำขนมอีกชิ้นหนึ่งมาให้ แต่ว่าเมื่อยกกล่องที่ใส่ขนมขิ้นนั้นขึ้นมาก็รู้สึกว่ามันเบาผิดปรกติ เหมือนไม่มีอะไรอยู่เลย ฉันจึงรีบเปิดดู และก็พบเพียงความว่างเปล่า... ไม่จริงน่ะ... ก็เมื่อเช้าเอามาใส่เองกับมือ

"นายน์เห็นบราวนี่ที่อยู่ในก่องนี้มั้ยจ๊ะ"

"เห็นสิจ๊ะ ก็นายน์เพิ่งกินไปเมื่อกี้นี้เอง" ใบหน้าบ้องแบ๊วส่งยิ้มมาให้

"เอ๊ะ กินไปแล้วเหรอ..." คำตอบของคู่หูทำให้รู้สึกใจแป้วขึ้นมาทันที

"อื้อ ก็แหม น้ำตาลทำบราวนี่รูปน้องหมาออกมาน่ารักขนาดนั้น ใครจะไปอดใจไหวล่ะจ๊ะ..."

เอาอีกแล้วทำแบบนี้อีกแล้ว...

"แต่นั่นน่ะไม่ใช่ของนายน์สักหน่อย" คำพูดนั้นทำให้อีกฝ่ายอึ้งหันหน้ากลับมามองอย่างงงงวย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความหมาย หรือน้ำเสียงที่แข็งกว่าเวลาพูดปรกติ

"อ้าว ไม่ใช่หรอกเหรอ เห็นใส่มาในปิ่นโตเดียวกัน" เจ้าตัวเอียงคอมองฉันอย่างสงสัย... มันก็ถูกของนายน์ แต่ว่าฉันใส่บราวนี่มาในปิ่นโตเดียวกัน แต่มันอยู่ในกล่องชั้นที่สองต่างหากล่ะ และที่สำคัญเราคุยกันมาก่อนหน้านี้แล้ว ว่าฉันจะทำเค้กช็อกโกแลตมาให้นายน์... ไม่เกี่ยวกับบราวนี่สักหน่อย...

"บราวนี่ชิ้นนั้น... น้ำตาลทำมาให้พี่พลอยเป็นของขวัญวันเกิดต่างหาก!"

"อ้าวเหรอ... นายน์ขอโทษนะจ๊ะ นายน์ไม่รู้นี่นา" เจ้าตัวรีบผวามาเกาะแขน ทำหน้าตาสำนึกผิด

แต่สำหรับฉันตอนนี้ คำแก้ตัวของคู่หูดูจะไม่สามารถยับยั้งความโกรธในใจฉันได้เลย มือที่ถือกล่องขนมว่างเปล่านิ้วบีบเข้าหากันจนมือสั่นสะท้าน อุณหภูมิร่างกายทะยานสูงเหมือนปรอดวัดไข้ที่เริ่มถึงขีดสุดแล้ว

"ในเมื่อไม่รู้ว่าเป็น... ของตัวเองรึเปล่า... แล้วทำไม... ถึงไม่รอถาม... น้ำตาลก่อนล่ะ!!!" เสียงของฉันสั่นจนไม่สามารถพูดออกมาเป็นประโยคได้ เพราะโกรธมากจนแทบคุมตัวเองไม่อยู่แล้ว แต่ก็พยายามกลั้นน้ำตาที่ปริ่มอยู่ที่ขอบตาไม่ให้ไหลร่วงลงมา

"นายน์นึกว่าเป็นส่วนของนายน์ด้วยนี่นา ขอโทษนะ ขอโทษจริงๆ"

"พอซะที... ขอโทษแล้วน้ำตาลจะได้ขนมคืนมามั้ย!!!" ฉันสะบัดแขนนายน์ออกไป "นายน์ก็ทำแบบนี้อยู่เรื่อย... ชอบทำอะไรตามใจตัวเอง... ชอบก่อเรื่องวุ่นวาย... น้ำตาลเหนื่อยที่จะต้องคอยดูแลนายน์แล้วนะ ต่อไปนี้นายน์อยากจะทำอะไรก็เรื่องของนายน์ น้ำตาลจะไม่สนใจอีกแล้ว!!!"

ฉันสาวเท้าวิ่งออกไปจากห้องเรียนทันทีที่พูดจบ... อยากหนีไปไกลๆ วันนี้ควรจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่จะได้เห็นรอยยิ้มที่มีความสุขของคนสองคนแท้ๆ ทำไมเรื่องถึงกลับเป็นแบบนี้!!! น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลทะลักลงมาอาบแก้มทั้งสองข้าง ฉันก้มหน้าก้มตาเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น เพื่อไม่ให้ใครสังเกตเห็น โดยไม่ทันมองทางให้ดีจึงชนใครบางคนถลาล้มลงไปนั่งกับพื้น

"ขอโทษค่ะๆ ไม่ทันมองเป็นอะไรรึเปล่าคะ!!" ฉันรีบยกมือไหว้ขอโทษ

"อ้าว น้ำตาลจะรีบไปไหนจ๊ะวิ่งซะเร็วเชียว" เสียงคนที่ตอบมาคุ้นเคยจนจำได้แม่น

"พี่พลอย..."

[II]

ผู้หญิงผิวสีแทนในชุดพละ ผมสั้นแค่ต้นคอ ไว้ผมหน้าม้าสั้นๆ ใส่แว่นตากลม แววตาดูใจดีที่อยู่ตรงหน้านี้เป็นหนึ่งในพี่สายรหัสแปดของฉัน

"พี่ว่าวิ่งเร็วๆบนอาคารเรียนมันอันตรายนะจ๊ะ เดี๋ยวไปชนใครล้มหัวแตกขึ้นมาไม่ดีนะ" พี่พลอยพูดพลางปัดเสื้อผ้าให้สะอาด "ว่าแต่น้ำตาลจะรีบไปไหนรึเปล่าวิ่งซะเร็วเชียว"

"............" ฉันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่ก้มหน้าส่ายหัวไปมา

จะบอกพี่พลอยยังไงดีล่ะ... พี่พลอยคะน้ำตาลเตรียมขนมมาให้วันเกิดค่ะ แต่โชคร้ายเพื่อนหนูเอาไปกินแล้วค่ะเหรอ... ไม่พูดเสียยังดีกว่า แต่ว่าถ้าขนมชิ้นนั้นยังอยู่ล่ะก็...

"น้ำตาลเป็นอะไรรึเปล่า... ร้องไห้ทำไมจ๊ะ หรือว่าโดนใครแกล้งมา" พี่พลอยก้มหน้ามามองฉันใกล้ๆ

"เอ่อ... คือนะ...น้ำ... ตาล"

ฉันพยายามจะพูดแต่กลับเปร่งเสียงไม่ออกเสียอย่างงั้น ความรู้สึกต่างๆผสมปนเปจนสับสนไปหมด ไม่รู้ว่าตัวเองกำลังโกรธ... ผิดหวัง... หรือเสียใจ... ไม่รู้เลยสักนิดว่าจะเริ่มพูดกับคนที่อยู่ตรงหน้าอย่างไร... ฉันก้มหน้าร้องไห้อีกครั้ง คราวนี้พี่พลอยจูงมือฉันไปหาที่เงียบๆนั่งคุยกัน

สำหรับฉันน่ะ... พี่พลอยเป็นพี่สายรหัสที่ฉันชื่นชม เวลาอยู่ด้วยแล้วรู้สึกเหมือนพี่พลอยเป็นพี่สาว เวลาที่ฉันไม่เข้าใจเรื่องเรียนก็มาให้ช่วยติวให้ เวลามีปัญหามาปรึกษาก็มักได้คำแนะนำดีๆกลับไปเสมอ พอฉันรู้ว่าใกล้จะถึงวันเกิดพี่พลอยในเดือนนี้เลย อยากจะทำอะไรให้พี่ลอยสักอย่าง

บราวนี้ขิ้นนั้นฉันหัดทำตั้งแต่ต้นเดือน เพราะรู้มาว่าพี่พลอยชอบกินบราวนี่เลยตั้งใจทำมาให้เป็นของขวัญวันเกิดในแบบของตัวเอง... เอาแม่พิมพ์มากดให้เป็นหน้าน้องหมา (พี่พลอยเลี้ยงหมาเหมือนกัน) แล้วบรรจงแต่งหน้าตาด้วยซีเรียล กับช็อกโกแลตให้เป็นจมูกกับปากให้ดูมีสีสันขึ้นมาเล็กน้อย

แต่สุดท้ายพี่พลอยก็ไม่ได้กิน...

"อืม อย่างนี้เอง..." พี่พลอยพูดหลังจากฟังเรื่องของฉันจนจบ "แต่พี่ว่าน้ำตาลจะโทษนายน์ทั้งหมดก็ไม่ถูกนะ น้องควรจะบอกนายน์ด้วยว่าขนมอีกชิ้นนึงเป็นของพี่"

"แต่ว่านายน์ก็น่าจะรู้นี่คะว่าไม่ใช่ของตัวเอง แถมของพี่พลอยก็อยู่ชั้นที่สองแยกกันชัดเจนเลย"

"เชื่อพี่สิ เรื่องแบบนี้ใครๆก็เข้าใจผิดกันได้... แล้วพี่ว่าที่น้ำตาลโกรธนายน์ไม่ใช่เรื่องที่นายน์รู้หรือไม่รู้ว่าขนมชิ้นนั้นเป็นของใคร แต้เป็นเพราะนายน์กินขนมชิ้นนั้นไปแล้วต่างหาก"

ฉันนั่งนิ่งเหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่าทำความผิดมา... ที่พี่สายรหัสคนนี้พูดมา ถูกเผงเลย ฉันรู้ว่านายน์อาจคิดก็ได้ว่าฉันเอาขนมมาให้สองอย่าง คนไม่รู้ก็ไม่น่าจะเป็นฝ่ายผิด แต่เพราะเราโกรธที่นายน์กินขนมของพี่พลอย จนไม่ได้คิดถึงเรื่องนี้

"พี่ดีใจนะจ๊ะที่น้ำตาลตั้งใจทำขนมมาให้เป็นของขวัญ" พี่พลอยจับไหล่ฉันพูดด้วยอย่างอ่อนโยน "แต่พี่คงเสียใจที่มันเป็นชนวนเหตุที่ทำให้น้องสองคนโกรธกัน... เข้าใจมั้ยจ๊ะ"

ฉันนั่งนิ่งพยักหน้าตาม... เสียงออดเข้าเรียนดังขึ้น ได้เวลาที่เราสองคนต้องแยกย้ายกันกลับห้องเรียน

"เอาล่ะ จะหมดเวลาพักแล้ว พี่ว่าน้ำตาลกลับไปห้องเรียนดีกว่านะ เดี๋ยวจะเข้าเรียนสาย"

"ค่ะ"

"แล้วก็เมื่อรู้แล้วว่าเป็นการเข้าใจผิดก็ กลับไปดีกับคู่หูทวินเทลล์นะจ๊ะ" พี่ลอยลูบหัวฉันและจูงมือพากลับไปส่งที่ระเบียงขั้น ม.4

[III]

จะให้ดีกันเหรอ... พูดน่ะมันง่าย แต่เวลาจะทำนี่สิยาก... ลึกลงไปข้างในใจฉันก็อยากหันหน้าไปหา เด็กสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ บอกขอโทษ แล้วกลับมาคุยกันและยิ้มให้กันเหมือนที่เคยเป็น แต่ร่างกายกลับไม่ทำตามที่คิด อยากจะฝืนตัวเองแต่กลับมีบางอย่างมาต่อต้าน...

นี่ฉันจะทำยังไงต่อไปดี???

เราทั้งคู่ต่างไม่พูดคุยกัน ไม่มองหน้ากันจนเลิกเรียน ฉันรู้สึกเมื่อยคอเล็กน้อยเพราะพยายามไม่หันไปมองอีกด้านหนึ่ง เวลาครูให้จับคู่ทำกิจกรรมก็หันไปคู่กับคนอื่นแทน จนเพื่อนๆคนอื่นสังเกตว่าเราสองคนโกรธกัน บางคนก็เข้ามาถามด้วยความเป็นห่วงว่ามีปัญหาอะไรกันรึเปล่า แต่ฉันก็ยังคงปิดปากเงียบ และสะพายกระเป๋าขึ้นหลังเดินออกจากห้องโดยไม่ตอบคำถามของใครทั้งสิ้น

.

.

.

.

.

เหงาจัง...

.

.

.

.

ฉันนั่งเหม่ออยู่ข้างหน้าต่างห้องนอน เป็นวันหยุดเสาร์อาทิตย์ที่ไม่อยากทำอะไรเลย ไม่ว่าจะเป็นงานฝีมือ อ่านหนังสือ วาดรูป ก็ไม่มีสมาธิทำทั้งนั้น แม้แต่เวลาที่ไปช่วยคุณยายทำอาหาร ก็ยังเหม่อจนโดนมีดบาด เลยโดนไล่ให้ออกมานั่งเฉยๆ ใจก็ยังคิดถึงแต่เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวันศุกร์

นายน์... ตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธเธอแล้วนะ... เรามาดีกันเถอะ

นายน์... ขอโทษนะ...

น้ำตาลผิดเองแหละ...

.

.

.

[IV]

เป็นเช้าวันจันทร์ที่ไม่สดใสเอาเสียเลย เมื่อคืนก็คิดมากจนนอนดึก ตาโหลเป็นแพนด้าจนเพื่อนๆถามว่าไปทำอะไรมา... ก็คิดหาวิธีพูดขอคืนดีกับนายน์น่ะสิถามได้ แต่ก็ยังไม่รู้จะพูดยังไงอยู่ดี ที่แน่ๆตัดสินใจแล้วว่าวันนี้ต้องพูดให้ได้

นายน์ก็ยังคงมาสายเช่นเคย ฉันนั่งลุ้นให้เธอมาเร็วๆ ขณะเดียวกันก็เข้าไปคุยกับเพื่อนๆคนอื่นๆเหมือนปรกติ

"น้ำตาล..." เสียงเล็กๆของใครบางคนเรียกหาฉันที่กำลังหันไปคุยกับข้าวฟ่าง เมื่อฉันหันกลับไปหาต้นเสียงก็พบเพื่อนสาวตัวเล็ก ผูกผมแกละสองข้างยืนอยู่ข้างโต๊ะ มือเรียวเล็กกำถุงผ้าที่ห่อหุ้มบางอย่างที่รูปร่างเหมือนกล่องสี่เหลี่ยมอยู่ข้างใน

"คือว่า..." เพื่อนสาวท่าทางอึกอัก

"ขอโทษนะ" เราสองคนพูดพร้อมกัน แต่พอจะพูดต่อฉันกลับขอเป็นฝ่ายพูดก่อน

"เรื่องเมื่อวันศุกร์น่ะ ช่างมันเถอะนะ... น้ำตาลผิดองแหละที่ไม่บอกนายน์ว่าจะเอาขนมไปให้พี่พลอย นายน์เลยเข้าใจผิด ขอโทษนะที่ไม่บอกให้ชัดเจนตั้งแต่แรก"

"...ไม่หรอกนายน์ก็ผิดอย่างที่น้ำตาลว่านั่นแหละ ที่ไม่ถามก่อน"

"ไม่เป็นไรนะ น้ำตาลไม่โกรธนายน์แล้ว ทีหลังถ้าไม่แน่ใจก็ถามก่อนแล้วกัน"

"จ๊ะ"

"แล้วนั่นกล่องอะไรเหรอ" ฉันชี้ไปที่ถุงผ้า

"นายน์เอาขนมปังมากินตอนเช้าจ๊ะ กินด้วยกันมั้ย มีขนมปังเมล่อนที่น้ำตาลชอบด้วยนะ"

นายน์เปิดกล่องหยิบขนมปังก้อนกลม เป็นหน้าการ์ตูนยิ้มยื่นมาให้ ฉันสังเกตว่านิ้วมือเธอมีพลาสเตอร์พันอยู่สองสามอัน... นี่คงเป็นของทำเองล่ะสิ... ปรกติถ้าเป็นคนอื่นก็คงรีบปฏิเสธไปนานแล้ว แต่ฉันว่าคราวนี้น่าจะผิดจากทุกครั้งที่นายน์ทำมา

คำแรกที่เข้าปาก เนื้อขนมปังอ่อนนุ่ม ไส้เมลล่อนก็หวานนุ่มลิ้น ที่สำคัญไม่มีกลิ่นหรือรสชาติแปลกประหลาดเหมือนที่ทุกคนหวั่นเกรง เป็นครั้งแรกที่ได้กินขนมที่นายน์ทำแล้วรู้สึกว่าอร่อยจริงๆ รู้สึกได้ว่าคนทำตั้งใจทำมาให้ เพียงแค่นี้ในใจก็มีความสุขจนน้ำตาไหล

"อ้าว น้ำตาลร้องไห้ทำไม ไม่อร่อยเหรอ" นายน์ก้มหน้าลงต่ำ "ขอโทษนะนายน์ตั้งใจทำออกมาได้แค่นี้แหละ"

"อร่อยสิ... อร่อยที่สุดเลย... วันหลังทำมาอีกนะ"

"จริงเหรอ!!! เย้ ดีใจจังเล๊ย!!!" นายน์ก็โถมตัวมากอด "ที่ผ่านมาขอโทษนะ นายน์คงทำให้น้ำตาลลำบากมากเลยสิ ต่อไปนี้นายน์จะไม่เอาแต่ใจ ไม่ก่อเรื่องวุ่นวายแล้วนะ"

"จ๊ะ" แต่ฉันว่านายน์เป็นนายน์ในตอนนี้ก็ดีอยู่แล้วนะ...

ซะที่ไหนล่ะ...!!!

.

.

.

"นี่ทุกคน!!! นายน์ทำขนมมาใครอยากกินบ้าง!!! น้ำตาลยังชมว่าอร่อยเลยนะ" นายน์หันหน้าไปชวนเพื่อนๆในห้อง

"จริงหรอน้ำตาล..." ข้าวฟ่างถามอย่างไม่มั่นใจ

"ลิ้นน้ำตาลยังคงปรกติดีอยู่นะครับ" รุจถาม นายน์ทำหน้าเบ้ไปนิดนึง

"อื้อ อร่อยจริงๆจ๊ะ" ฉันยืนยัน รุจจึงคว้าขนมปังไปหนึ่งชิ้น

"งั้นฉันขอชิมมั่งนะ" ตั้งโก๋กับหมิงหยิบไปคนละชิ้น

"ฉันด้วย" ว่านหยิบไปอีกหนึ่งชิ้น

"งั้นเราเอาด้วยๆ" ข้าวฟ่างกับโบตัดสินใจได้ในที่สุด จึงมาหยิบไปอีกคนละชิ้น

"ดีจังนะ ทุกคนได้กินขนมปังอร่อยๆของนายน์" ฉันพูดกับคู่หู ขณะที่รอลุ้นว่าสีหน้าของทุกคนจะออกมาเป็นอย่างไร

"ก็ไม่แน่นะ เพราะที่ตั้งใจทำน่ะ มีแค่ขนมปังเมลอนที่ให้น้ำตาลไป ส่วนอันอื่นน่ะ ทำสูตรปรกติจ้า" แล้วเจ้าตัวก็ทำหน้าไปรู้ไม่ชี้เดินไปนั่งที่โต๊ะของตัวเอง

"นายน์!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!"

ทุกคนอย่ากินน๊า... ขนมปังมียาพิษ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

[บทส่งท้าย]

แล้วเย็นวันนี้ก็ได้เดินกลับกะนายน์เหมือนเดิม ขณะที่กำลังจะเดินออกจากโรงเรียน ฉันหันไปเจอพี่พลอยก็เลยวิ่งเข้าไปทัก

"ดีกันแล้วสินะ คู่หูทวินเทลล์" พี่พลอยยิ้ม

"ค่ะ ขอบคุณสำหรับทุกอย่างค่ะ" ฉันโผเข้ากอดพี่พลอย "แล้วน้ำตาลจะหาของขวัญชิ้นใหม่มาให้แทนค่ะ"

"ไม่เป็นไร เห็นน้องทั้งสองคนดีกัน พี่ก็ดีใจ" พี่พลอยลูบหัวฉันอย่างอ่อนโยน "ต่อไปอย่าโกรธกันอีกนะ"

ดูจากตอนจบแล้วอนาคตน่าจะมีเรื่องให้ปวดหัวอีกเยอะค่ะพี่พลอย... ถึงตอนนั้นหนูจะไปขอร้องไห้กับพี่พลอยอีกแล้วกันนะคะ...

[จบ]

[สรุป]

- น้ำตาลเอาเค้กช็อกโกแลตมาให้นายน์ และเอาบราวนี่มาให้พี่พลอยเป็นของขวัญวันเกิด

- แต่นายน์กินไปหมดทั้ง 2 อย่าง เพราะเข้าใจผิดนึกว่าเป็นของตัวเอง

- น้ำตาลโกรธมากจนวิ่งร้องไห้หนีไป

- น้ำตาลไปเจอพี่พลอยระหว่างทาง เลยเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง

- พี่พลอยให้น้ำตาลไปคืนดีกับนายน์ เพราะไม่อยากให้ของขวัญวันเกิดตัวเองเป็นเหตุให้น้องทั้ง 2 คน โกรธกัน

- น้ำตาลไม่ได้ดีกับนายน์ในวันนั้น และกลับไปนั่งเหงาคนเดียวในวันหยุดสุดสัปดาห์

- น้ำตาลตัดสินใจมาดีกับนายน์วันจันทร์

- นายน์ทำขนมมาขอคืนดีน้ำตาลเช่นกัน ทั้งคู่ดีกันในที่สุด

- นายน์ชวนเพื่อนๆกินขนมที่ตัวเองทำมา โดยอ้างว่าน้ำตาลการันตีแล้ว (ป่วนไม่เลิก) ...จะเรียงแถวเข้าห้องพยาบาลมั้ยเนี่ย...

[คุยกับผปค.]

- เชฟ!!! อัพทันวันเกิดพลอยพอดีตามที่บอกไว้ในเอนทรีก่อน (ขออภัยที่ช้าค่ะ เนื่องจากงานในชีวิตจริงเบียดบังเวลาจึงต้องตะเกียตะกายทำจนนาทีสุดท้าย)

- อืม... ยาวได้ใจเลย ขอบคุณทุกท่านที่สละเวลาอ่านนะคะ ใครไม่มีเวลาอ่านตรงสรุปเอาก็ดีใจแล้วค่ะ

- เป็น MS ของนายน์กับน้ำตาล ต่อจาก MS รอยยิ้ม เพื่อลงรายละเอียดว่าทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทกันแล้วนะ

- HAPPY BIRTHDAY TO.... P' PLOY ค่ะ ต่อไปนี้ฝากน้องน้ำตาลให้ดูแลคนนึงนะคะ

- สุดท้ายนี้... ราตรีสวัสดิ์ค่า..... ครอก..ฟรี้ (หมดแรง)