Numtan@Cubicschool

[ผู้ถูกพาดพิง] ไวท์

บนรถประจำทางปรับอากาศยูโรสีส้ม มีผู้โดยสารยืนเบียดเสียดกันจนแทบทะลักออกมานอกประตู ฉันมองคนที่คนที่ยืนติดที่นั่งทั้ง 2 ฝั่งอย่างอิจฉา เพราะสามารถเอามือเกาะพนักเก้าอี้ได้ ส่วนคนที่ยืนแถวถัดมาก็ยังยืนจับราว ไม่ก็จับห่วงที่ยึดติดกับราวได้ถ้าตัวเตี้ย แต่สำหรับฉัน... ตัวเตี้ยจนจับราวไม่ถนัด พยายามใช้แขนทั้งสองข้างโหนราวเหล็กที่ทั้งเย็น ทั้งแข็ง เกร็งนิ้วจนปวดไปทั้งแขน ดีนะที่ไม่ได้หิ้วอะไรมาด้วยมีแค่กระเป๋าเป้ใส่หนังสือไม่งั้นต้องแย่กว่านี้แน่...

เมื่อไหร่จะถึงปากซอยบ้านซะทีนะ!... ฉันเหลือบมองพนักงานขับรถด้วยสายตาขุ่นเคืองเล็กน้อย สงสัยคงเป็นพนักงานใหม่ขับรถกระตุกหน้ากระตุกหลังตลอดเลย เวียนหัวจะแย่แล้ว แถมลุงที่ยืนข้างๆหน้าตาน่ากลัวพิกล เวลารถเบรกทีก็เหมือนตั้งใจโผมตัวมาติดเราอย่างงั้น จะกระเถิบให้ห่างกว่านี้ก็ไม่รู้จะไปยืนตรงไหน นี่ถ้าไม่จำเป็นต้องรีบกลับให้ถึงบ้านก่อนหกโมงล่ะก็ไม่ขึ้นหรอกคันนี้น่ะ

ขณะที่ฉันบ่นรำพึงรำพันอยู่ในใจ จู่ๆก็มีเสียงคนพูดโพล่งมาจากข้างหลัง

"นายจะทำอะไรน่ะ!"

ผู้ชายคนหนึ่งใส่เสื้อยืดทับด้วยเสื้อแจ็คเกตสีดำ กับกางเกงยีนส์และรองเท้าบ้าใบเก่าๆ ถูกผู้ชายอีกคนหนึ่งคว้าข้อมือไว้ราวกับจับขโมย เขาใส่ชุดนักเรียนโรงเรียนลูกบาศก์ พอฉันเงยหน้าขึ้นมองก็เห็นหน้าตาบูดบึ้งที่ทำให้ใครๆไม่กล้าเข้าใกล้ กับ ผมทรงสกินเฮดก็จำได้ทันที "ไวท์" นั่นเอง 

"ป่าวๆ เห็นกระเป๋าน้องเขาเปิดก็เลยจะสะกิดบอกเท่านั้น... ไม่ได้คิดจะทำอะไรสักหน่อย" ชายผู้น่าสงสัยหน้าซีด รีบผลุนผลันลงจากรถทันทีที่จอด

"ชิ อย่างงั้นไม่เห็นต้องร้อนตัวเลย ไอ้งั่ง"

"ไวท์!" ฉันหันหน้ามาหาผู้มีพระคุณ

"เป็นเธอจริงสินะ" ไวท์ยิ้มทักทายตอบแบบที่ไม่ค่อยได้เห็นในเวลาปรกติบ่อยนัก เขาเบียดตัวไปยืนข้างๆฉัน บังผู้ชายที่ฉันรู้สึกไม่น่าไว้ใจจนมิด (รู้สึกขอบคุณมากๆ)

"ไวท์ก็ขึ้นรถเมล์สายนี้เหมือนกันเหรอ... ทางเดียวกันเลยนะ"

"อืม ว่าแต่เธอน่ะขึ้นรถเมล์หัดระวังตัวหน่อยสิ เมื่อกี๊เกือบโดนล้วงกระเป๋าแล้วเห็นมั้ย" ไวท์ทำหน้าเคร่งใส่ฉัน เหมือนเวลาที่พี่นัทเรียกฉันไปสั่งสอนไม่มีผิด

"ไม่โดนหรอกก็ไวท์จับได้นี่"

"นั่นมันบังเอิญ แล้วถ้าฉันไม่ได้อยู่ตรงนี้ เธอจะทำยังไงห๊ะ"

"จ้าๆ ขอบใจนะที่มาช่วย คราวหน้าน้ำตาลจะระวังตัว (ค่ะพี่)"  

"อืม" ไวท์ทำท่าเหมือนพอใจ แล้วยกนาฬิกาขึ้นมาดู "นี่ก็ใกล้หกโมงแล้ว... ทำไมกลับบ้านเย็นล่ะ เห็นปรกติรีบกลับ"

"วันนี้ทำเวรจ๊ะ ตอนออกมารถเมล์ขาดระยะก็เลยเพิ่งกลับเนี่ย... ว้าย!" จู่ๆรถเมล์ก็เบรกอย่างแรง เพราะมีมอเตอร์ไซค์ปาดหน้า มือของฉันไม่สามารถต้านทานแรงเหวี่ยงได้จึงหลุดออกจากราว ปล่อยให้ตัวเซถลาเข้าหาไวท์ ดีที่เขาเอาแขนรับไว้ไม่อย่างนั้น ฉันคงล้มหน้าคะมำแหงๆ

"ไอ้เวรเอ๊ย! ขับรถประสาอะไร..." เขาโวยเบาๆ "... ไม่เป็นอะไรนะ"

"จ๊ะ น้ำตาลไม่เป็นอะไร ขอบใจนะที่ช่วยกันไว้" ฉันรีบผละตัวออกจากแขนไวท์อย่างสุภาพ แต่สายตาคนอื่นที่มองมาทำให้ฉันเขินจนรู้สึกหน้าร้อนผ่าว...

"ถ้าจับราวไม่ถนัดจับแขนฉันไว้ก็ได้นะ..." 

ไม่รู้คิดไปเองรึเปล่า... ฉันรู้สึกเหมือนน้ำเสียงของเขามีความอ่อนโยนเจืออยู่ แต่ว่าถ้าเอื้อมมือไปจับแขนไวท์ มันคงไม่เหมาะล่ะมั้ง ไวท์ไม่ใช่คุณพ่อ หรือ พี่นัทซะหน่อย...

"เอ่อ... ไม่เป็นไรจ๊ะ น้ำตาลโหนราวเอาดีกว่า"

" จับฉันไว้สิ ถ้าล้มอีกเธอจะเจ็บตัวนะ " แน่ะ... มีขู่กันด้วย... เอาก็เอา...

"งะ...งั้น ขอรบกวนหน่อยนะ"  ฉันตอบตกลงในที่สุด

*จิ้มที่รูปเพื่อดูภาพต้นฉบับในมุมมองของผปค.ค่ะ (วาดเล่น)* 

รถเมล์วิ่งต่อไปอีก 2 - 3 ป้าย ผู้โดยสารที่แออัดอยู่บนรถก็กรูกันลงจนรถโล่ง มีที่นั่งว่างมากมาย ฉันชวนไวท์ไปนั่งด้วยกัน แต่เขาบอกว่าถึงคอนโดฯแล้ว เราเลยแยกกันป้ายนั้น ฉันโบกมือให้ผ่านกระจก เขาโบกตอบ แล้วรถเมล์แล่นออกไปจากป้าย

แต่น่าแปลกที่ฉันยังคงรู้สึกว่ามือข้างที่จับแขนไวท์ยังคงอุ่นอยู่...

สรุป

- น้ำตาลกลับบ้านช้า และไปขึ้นรถเมล์ที่คนแน่นมาก

- ผู้ชายที่ยืนข้างหนึ่งก็ลามก อีกข้างหนึ่งก็เป็นนักล้วงกระเป๋า

- น้ำตาลเกือบโดนล้วงกระเป๋า ไวท์เป็นคนจับขโมยได้

- น้ำตาลโดนไวท์เทศน์ (ฮา) เลยนึกถึงพี่ชาย

- รถเบรกแรงน้ำตาลปล่อยมือจากราว แต่ไวท์คว้าตัวไว้ทัน

- ไวท์ให้น้ำตาลจับแขน เพราะเห็นว่าจับราวไม่ถนัด 

- น้ำตาลรู้สึกว่าไวท์อ่อนโยนกว่าที่เห็นภายนอก แต่น้ำตาลก็ไม่ได้ได้กลัวที่จะเข้าไปคุยด้วย (แอบนึกถึงพี่ชายอยู่ข้างใน)

[คุยกับผปค.]

- เป็นเรื่องราวสั้นๆ น่ารักๆแบบอบอุ่นค่ะ (ถ้าเขียนไวท์ผิดบทช่วยแนะนำด้วยนะคะ)

- ภาพต้นฉบับนั่น ผปค.คิดตั้งแต่เริ่มทำดีบีแล้ว ว่าน้องไวท์เหมือนหมีขั้วโลก 1. สีขาว 2. ไวท์ = สีขาว 3. หมี - ตัวใหญ่/อบอุ่น/น่ากอด... เท่านั้นแหละค่ะ