Numtan@Cubicschool

[แนวร่วม] น้ำตาล นายน์ ตะวัน หมิง โบ ข้าวฟ่าง พร

"เฮ้อ... น่าเบื่อชะมัดเลย!"

เด็กสาวผมแกละ นั่งเท้าแขนพึมพำอยู่ที่ขอบหน้าต่างห้องสมุด ใบหน้ากระจุ๋มกระจิ๋มน่ารักราวกับตุ๊กตา แต่กลับแลดูบูดบึ้ง ดวงตากลมโตเหม่อลอยออกไปข้างนอกกระจกหน้าต่าง...  สายฝนเม็ดโต กำลังตกกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีวี่แววว่าจะหยุดตกตั้งแต่ย่างเข้ามาในห้องสมุด ทีแรกคิดว่าฝนคงตกไม่นาน แต่จนถึงขณะนี้เวลาได้ล่วงไปเกือบชั่วโมงแล้ว 

"ติดอยู่ในห้องสมุดแบบนี้ไม่มีอะไรให้เล่นสนุกเลย..." นายน์หันกลับไปมองหาเพื่อนๆที่มาด้วยกัน ที่หน้าเคาน์เตอร์บรรณารักษ์ ตะวัน กับ โบ กำลังสนุกกับการเล่นทายเมืองหลวงของประเทศต่างๆ บนแผนที่ลูกโลกสูงพอๆกับทั้งสองคน  อ้าว... หมิงหายไปไหนล่ะ? นายน์เลื่อนระดับสายตาลงมามองข้างล่าง เห็นชายกระโปรงสีแดงห้อยลงมาใต้ลูกโลก หมิงยืนอยู่ถัดจากตะวันนั่นเอง

เมื่อหันไปมองอีกด้านหนึ่งที่เป็นโต๊ะสำหรับนั่งอ่านหนังสือ ข้าวฟ่างที่ร่วมทางมาด้วยกันกำลังนั่งอ่านนิยาย...  แต่เมื่อนายน์เดินไปชะโงกหน้าดู เอ๋... หนังสือน่ะตั้งฉากอยู่กับโต๊ะ แต่ตัวคนอ่านน่ะหลับไปเสียแล้ว บรรยากาศครึ้มฟ้าครึ้มฝนแบบนี้ก็น่าง่วงอยู่หรอก แต่น่าแปลกคือ พร กลับอารมณ์ดีนั่งวาดรูปเล่นอยู่ที่โต๊ะถัดไป แถมยังแกว่งขาไปมาอยู่ใต้โต๊ะอีกต่างหาก  แล้ว... น้ำตาลไปไหนอ่ะ? นายน์หันซ้ายหันขวาก็ไม่เห็น

"พรเห็นน้ำตาลมั้ยอ่ะ"

"ไม่เห็นเลย เรามัวแต่วาดรูป"

"เหรอ" นายน์เดินไปหาเพื่อนๆที่หน้าเคาน์เตอร์ "มีใครเห็นน้ำตาลบ้างมั้ย?"

"เห็นเดินไปหาหนังสือมาอ่านยังไม่ได้อีกเหรอ?" หมิงตอบ

"นั่นสิ ไปนานแล้วนะ" โบพูด ตะวันพยักหน้าเห็นด้วย

"นักเรียนจ๊ะ อีกสิบนาทีผมจะปิดห้องสมุดแล้ว เตรียมตัวกลับบ้านกันได้แล้วนะ" บรรณารักษ์ที่ยืนหลังเคาน์เตอร์พูดขัดจังหวะพวกเด็กๆ "ใครหยิบอะไรออกมาอ่านก็เก็บเข้าที่ให้เรียบร้อยด้วยล่ะ"

"ค่ะ/ค่า" พวกเด็กๆขานตอบ

"ครูดารันตร์คะ เห็นน้ำตาลเพื่อนหนูมั้ยคะ" นายน์เดินเข้าไปเกาะเคาน์เตอร์ "เด็กผู้หญิงผมเปียสองข้างน่ะค่ะ"

"เห็นยืนดูหนังสือนิยายอยู่แถบโน้น" ครูดารันตร์ชี้เข้าไปตรงดงชั้นหนังสือ "เธอช่วยไปบอกเขาด้วยนะว่าห้องสมุดจะปิดแล้ว"

"ค่ะ" นายน์รับปาก แต่ยังไม่ทันก้าวไปไหน อยู่ๆฟ้าก็ผ่าเปรี้ยงเสียงดังสนั่น พร้อมกับไฟฟ้าทั้งอาคารดับสนิท ทำเอาพวกนักเรียนตกใจพากันส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันระงม  ง่ะ... เอาล่ะสิ แบบนี้ไม่กล้าเดินเข้าไปคนเดียวแล้ว....ทำไงดี?! นายน์คิด

"ตะวัน หมิง โบ เดินไปหาน้ำตาลกับเราหน่อยสิ" นายน์ดึงแขนเพื่อนๆ

"มืดๆแบบนี้ก็น่ากลัวเหมือนกันนะ" หมิงพูด 

"ได้สิ เราว่าพวกเราไปด้วยกันคงไม่น่ากลัวหรอก" ตะวันปลอบใจเพื่อนๆ

"แต่เท่าที่รู้มาห้องสมุดมันก็มี... ทุกที่แหละ" โบพูดเสียงสั่นนิดๆ แต่หน้าตายังคงดูปรกติดี

"ไม่เอาน่า โบ" ตะวันพูด

"ถ้ากลัวก็เอานี่ไปใช้สิ" ครูดารันตร์ส่งไฟฉายให้พวกเด็กๆ

"แล้ว... ครูดารันตร์ไม่ไปด้วยเหรอคะ" นายน์ส่งสายตาอ้อนวอน แม้จะมองไม่เห็นในความมืด แต่ก็จับความรู้สึกได้จากน้ำเสียง

"เอ่อ... ผม..."

"ครูเป็นบรรณารักษ์ต้องชินกับสถานที่มากกว่าพวกเรา งั้นไปด้วยกันนะคะ" หมิงเสนอ

"จริงด้วยๆ" ทุกคนเห็นพ้องตรงกัน โดยไม่ทันที่จะทักท้วงพวกเด็กๆ ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งก็ถูกพวกนักเรียนจูงแขนเข้าไปในความมืดอีกด้านหนึ่งของห้องสมุด

ท่ามกลางบรรยากาศเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝนตกและฟ้าคะนองดังอยู่ข้างนอก ทุกคนต่างเดินอย่างระมัดระวังไม่ให้ชนโต๊ะ หรือชั้นหนังสือ จู่ๆก็มีเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นของผู้หญิงแว่วมา...

"บรึ๋ยส์ เสียงอะไรน่ะ!" หมิงอุทาน

"คงไม่ใช่......" โบพึมพำ

"เอาอีกแล้วนะ โบ" ตะวันพูด

"อาจจะเป็นน้ำตาลก็ได้นะ นายน์จำได้ว่าน้ำตาลกลัวผีมากๆเลย"

"เหรอ งั้นป่านนี้คงนั่งร้องให้อยู่ตรงไหนสักแห่งล่ะมั้ง" หมิงพูด

"งั้นก็รีบกันหน่อยดีกว่า สงสารน้ำตาลอ่ะ" ตะวันพูดพลางโอบไหล่เพื่อนทั้งสอง

"นายน์ว่าเรามาช่วยกันฟังดีกว่าว่าเสียงร้องไห้ดังมาจากตรงไหน" ทุกคนพยักหน้า

ความเงียบกลับเข้ามาปกคลุมในห้องสมุดอีกครั้ง ทุกคนตั้งสมาธิฟังเสียงที่คาดว่าเป็นน้ำตาล

ฮือๆ... ฮือๆ...

"ทางนั้น" ทุกคนชี้ไปทางเดียวกัน ครูรันตร์รีบฉายไฟไปทางมุมด้านหนึ่งของห้องสมุด

ทุกคนเลาะไปตามทางชั้นหนังสือ เริ่มได้ยินเสียงร้องไห้ยิ่งชัดเจนขึ้น แต่เมื่อเดินมาถึงสุดมุมห้องแล้วก็ไม่พบน้ำตาล ความกระวนกระวายใจกลับมาหาทุกคนอีกครั้ง

"อ้าว... น้ำตาลไม่ได้อยู่..." นายน์พูด

"แต่หมิงว่าเสียงมันดังอยู่แถวนี้นะ"

"หรือว่าจะเป็น..." 

"น้ำตาลคงอยู่แถวนี้แหละ" ตะวันพูดพลางตบไหล่โบเบาๆ "ครูรันตร์คะช่วยฉายไปรอบๆตรงนี้ได้มั้ยคะ"

ครูดารันตร์ส่องไฟฉายไปรอบๆเด็กๆ ทุกคนเห็นโต๊ะเก้าอี้ว่างเปล่าที่ตั้งอย่างไม่เป็นระเบียบ แต่ยังไม่พบน้ำตาลอยู่ดี

"น้ำตาลจ๊ะ... อยู่ในนี้ป่าวตอบด้วย" นายน์ตัดสินใจตะโกนเรียก คนอื่นจึงทำตามบ้าง แต่ว่าเสียงฟ้ายังคงคำรามเป็นระรอกกลบเสียงพวกเด็กๆจนแทบไม่ได้ยิน

ทันใดนั้นตะวันก็เห็นอะไรบางอย่างแว่บผ่านไฟฉายของครูดารันตร์ มันสีออกน้ำเงินเข้ม น่าจะเป็นสีของกระโปรงนักเรียน ถ้าใช่ล่ะก็...

"ครูดารันตร์คะ ตรงนั้น... ช่วยฉายไฟไปที่ใต้โต๊ะตัวนั้นทีค่ะ"

แสงไฟส่องลอดใต้โต๊ะไม้ตัวใหญ่ เผยให้เห็นร่างของเด็กหญิงตัวเล็กผมเปียสองข้างที่นั่งกอดเข่าคุ้ดตู้อยู่ข้างล่าง ใบหน้าซุกแนบหัวเข่าทั้งสองข้าง

"ใช่ น้ำตาลจริงๆด้วย" ตะวันพูด ทุกคนต่างถอนใจด้วยความโล่งอก

"น้ำตาลจ๊ะ นี่นายน์นะ" นายน์มุดลงไปหาน้ำตาล "ไม่ต้องกลัวนะออกมาเถอะ"

เด็กหญิงค่อยๆเงยหน้าขึ้น ทันทีที่เห็นหน้าเพื่อน เธอก็โผตัวเข้ากอดทันที นายน์ค่อยๆผยุงน้ำตาลขึ้นยืน

"พวกเราเรียกหาตั้งนานทำไมไม่ตอบอ่ะ" หมิงถาม

"ขอโทษนะ... น้ำตาลกลัวฟ้าร้อง" เจ้าตัวสารภาพเสียงอ่อย เอาผ้าเช็ดหน้าปาดน้ำตาที่แก้ม

"ไม่เป็นไรนะ พวกเราอยู่นี่แล้ว" ตะวันอ้าแขนไปโอบไหล่น้ำตาล

"กลัวฟ้าร้องเป็นเด็กเลยนะน้ำตาลเนี่ย" โบพูดพลางเอามือลูบหัวเพื่อน "ขวัญเอ๊ย ขวัญมา เด็กน้อย..."

"เอ... เมื่อกี้เหมือนใครทำท่าเหมือนกลัวผีเลยเน๊อะ" ตะวันแหย่ "ใช่มั้ยหมิง"

"จริงด้วยๆ"

"ไม่ได้กลัวสักหน่อย..." 

"แล้วในนี้ไม่มีใช่มั้ย" น้ำตาลเลิกลั่กถาม ทันทีที่ได้ยินเรื่องผีๆ

"ไม่มีใช่มั้ยคะครูดารันตร์" นายน์หันไปถามครูรันตร์

"ไม่มีหรอกครับ ผมไม่เคยได้ยินว่ามีผีในห้องสมุดนะ" ครูดารันตร์ตอบ แต่น้ำเสียงไม่ค่อยมั่นใจเท่าไหร่ 

"งั้นก็ค่อยโล่งใจหน่อยค่ะ" น้ำตาลถอนใจ นายน์กับหมิงเข้ามาช่วยผยุงสองข้าง โดยไม่มีใครสังเกตโบก็แอบถอนใจเบาๆ

"ในเมื่อว่าพวกเธอเจอเพื่อนแล้ว ผมว่ากลับไปที่ด้านหน้ากันดีกว่า" ครูดารันตร์หันหลังกลับไปเป็นคนนำทางพวกเด็กๆ ทว่าเมื่อเขาหันฉายไฟไปข้างหน้าก็สะดุ้งสุดตัว ภาพที่ปรากฎเป็นเด็กหญิงร่างเล็กในชุดนักเรียน ผิวที่สะท้อนกับแสงไฟดูขาวซีด ผมดำมันวาวเป็นมะเมื่อม ใบหน้าก้มต่ำเห็นเพียงริมฝีปากเรียวบาง

"ส่งเสียงเอะอะอะไรกัน มันหนวกหูรู้มั้ย..." ร่างนั้นพูดเสียงแผ่วเบา ค่อยๆเงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นดวงตาโต เบิกกว้าง

"ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกก / กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด"

ทุกคนส่งเสียงร้องพร้อมกันโดยไม่มีการนัดหมาย... จากนั้นไฟฟ้าก็กลับมาทำงานอีกครั้ง ฉากมืดสยองขวัญเมื่อครู่ถูกลบออกไปในพริบตา และคนที่อยู่ตรงหน้าทุกคนก็คือ พร นั่นเอง

"อ้าว พร... โธ่ ตกใจแทบแย่เลย" ตะวันพูด

"จริงด้วย..." ที่เหลือเห็นด้วย

"ก็เห็นทำเสียงดังกัน เลยจะมาบอกว่าครูดารันตร์เขาไม่ชอบให้ทำเสียงดังกันในห้องสมุดน่ะ"

"พวกเราเดินหาน้ำตาลตอนไฟดับน่ะพร ครูดารันตร์ก็ไปด้วย" โบพูด "...แล้วครูดารันตร์อ่ะ?"

ทุกคนหันไปมองรอบๆ แต่กลับไม่พบผู้ชายตัวสูงที่เคยเป็นที่พึ่งพิง

"สงสัยพวกเราคงต้องอยู่ห้องสมุดอีกสักพักแล้วล่ะ" หมิงพูดพลางมองร่างที่นอนหงายผึ่งอยู่กับพื้น ทุกคนมองตามแล้วพยักหน้า

"นี่ๆ มุงดูอะไรกันอยู่เหรอ" ข้าวฟ่างพูดโพล่งขึ้นมากลางวง "แล้วทำไมครูดารันตร์เป็นอย่างงั้นอ่ะ"

ตะวัน หมิง โบ นายน์ น้ำตาล พร หันมามองหน้ากันแล้วก็หัวเราะกันยกใหญ่ ปล่อยให้ข้าวฟ่างยืนเกาหัวแกรกๆ

อะไรเนี่ย... แค่หลับไปแปปเดียว มันเกิดอะไรขึ้นอ่ะ!

สรุป

• โบ ตะวัน หมิง พร นายน์ น้ำตาล ไปห้องสมุดกันหลังเลิกเรียน เพื่อหาที่หลบฝน
• นายน์เบื่อที่ไม่มีอะไรทำ โบ ตะวัน หมิง เล่นสนุกกับแผนที่ลูกโลก ข้าวฟ่างนั่งหลับ ส่วนพรอารมณ์ดีกับอากาศวันฝนตก เลยนั่งวาดรูปเล่น
• นายน์สังเกตว่าน้ำตาลหายไป จึงชวนตะวัน หมิง โบไปตามหา
• ห้องสมุดเกิดไฟดับ
• เด็กทั้งสี่ไปขอร้องให้ครูดารันตร์ไปช่วยหาน้ำตาล
• น้ำตาลกลัวเสียงฟ้าร้อง เลยไปมุดตัวหลบอยู่ใต้โต๊ะ
• ทุกคนตกใจที่จู่ๆพรโผล่มาเงียบๆ (ตั้งใจจะมาเตือนเพื่อนไม่ให้ทำเสียงดัง)
• ครูดารันตร์คิดว่าพรเป็นผี จึงตกใจมากจนสลบไป
• ข้าวฟ่างเพิ่งตื่นจึงงงกับภาพเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น... แถมเพื่อนยังเอาแต่หัวเราะไม่ยอมอธิบายอะไรอีก

[คุยกับผปค.]

- รบกวนผปค.ตัวละครที่พาดพิงในเอนทรี ช่วยตรวจดูด้วยว่ามีอะไรผิดเพี้ยนไปจากเดิมรึเปล่าด้วยนะคะ (คนเขียนไม่แน่ใจมากๆ)

- อาจจะไม่หลอนเท่าที่คิด แต่เป็นคนชอบแนวผจญภัยค่ะ ช่วงนี้ฝนตกบ่อยเลยได้เรื่องนี้มาเขียน

- รักษาสุขภาพกันด้วยนะคะ โรงเรียนใกล้เปิดแล้ว

- ขอคอมเม้นท์ไปปรับปรุงวิธีการเขียนด้วยค่ะ ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ